Lieve Settela

Naan is een heel stoer, kleurrijk meisje. Ze komt uit een rijke cultuur. In het boekje Naan en de wonderlijke schoolreis neemt Naan ons mee op haar reis de wijde wereld in. Ze laat zien dat je nooit moet opgeven en dat je zelf je droom kunt waarmaken. 

Het boekje Naan en de wonderlijke schoolreis is een creatie van Alisa Cuuna en is geboetseerd naar haar eigen leven. Alisa is een Roma, geboren in 1991 in Aversa nabij Napels, die vanaf haar tiende levensjaar in Nederland woont. Haar vader en moeder komen oorspronkelijk uit het voormalige Joegoslavië en trokken vandaar naar Italië. ‘Mijn ouders vonden het daar prima en hadden er hun draai gevonden. Toch moesten ze daar halverwege de jaren negentig weer weg. En zo kwamen wij in Nederland terecht’, aldus Alisa. 

In Nederland aangekomen wordt de familie Cuuna vanwege stateloosheid in de asielprocedure geplaatst. De kinderen kunnen naar school en leren er Nederlands, haar ouders niet. Om die reden leest Alisa voor haar ouders alle officiële stukken met betrekking tot hun procedure en vertaalt deze voor hen. Alisa voelt dit als een grote verantwoordelijkheid. ‘Ik kon hierdoor geen kind meer zijn.’

Als het gezin uitgeprocedeerd is, hebben ze nergens meer recht op. Alisa, 15 jaar oud, wil echter zo graag studeren, dat ze zelf naar scholen gaat om te lobbyen om aangenomen te worden. Zo lukt het haar om HAVO/VWO te doen. Door haar illegale status is het echter niet mogelijk om aan het eindexamen deel te nemen. 

In 2009 worden de ouders van Alisa en haar broertje en zusjes uitgezet naar Kosovo, terwijl zij alleen in Nederland achterblijft, illegaal, zonder verblijfplaats en sociale voorzieningen. Na één dag wordt het gezin Cuuna echter weer naar Nederland teruggestuurd en begin alles van voren af aan.

Alisa klopt voor hulp aan bij instanties als Unicef en Defence for Children, organisaties die opkomen voor de rechten van kinderen. Of het geholpen heeft kan niet met zekerheid vastgesteld worden, maar uiteindelijk mag de familie Cuuna vanwege het kinderpardon in Nederland blijven. Alisa is haar ouders dankbaar voor het besluit dat ze ooit naar Nederland gegaan zijn. Ze is niet meer stateloos en heeft na 23 jaar een paspoort. Ze studeert in 2018 af aan de toneelschool in Groningen en behaalt in 2024 haar Bachelor of Fine Arts. 

Alisa’s jeugdervaringen hebben er mede toe geleid dat zij in 2021 de stichting Power of Choice heeft opgericht. Deze heeft als missie onderwijs bij minderheidsgroeperingen te bevorderen. Daarnaast stimuleert de stichting participatie en integratie van kinderen in de Nederlandse samenleving met de focus op cultuur en identiteit. In 2023 brengt de stichting het boekje over Naan uit.
 

Bij de keuze van projecten voor de stichting heeft Alisa veel aandacht voor de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal over de moord op de Sinti en Roma, ‘de vergeten Holocaust’, moet doorverteld worden, vindt ze. Ook omdat Sinti en Roma nog steeds vaak negatief in de media komen, de vooroordelen zijn hardnekkig. Veel jongeren waar Alisa mee samenwerkt vinden het moeilijk om te zeggen dat ze Sinti of Roma zijn. Alisa spreekt hierbij ook uit eigen ervaring, ook zij heeft haar Roma achtergrond in haar jeugd een tijdlang verzwegen.

“Het is niet goed als je je afkomst moet ontkennen. Je ontkent je identiteit met zijn normen en waarden.”

Nu draait Alisa het om: ze gebruikt dat wat ze heeft meegemaakt in haar werk als theatermaker en actrice. Zo ook in haar theatermonoloog ‘Lieve Settela’. In dit theaterstuk worden de levens van Settela Steinbach en Alisa naast elkaar gelegd middels een briefwisseling. Settela, een Sintezza, is het meisje met de hoofddoek op het filmfragment uit 1944 in kamp Westerbork dat ingeklemd tussen twee schuifdeuren van een goederwagon naar buiten staart. De trein staat op het punt te vertrekken naar Auschwitz. 

De fictieve briefwisseling begint als Settela negen jaar is en in Limburg woont. Ze wisselen ervaringen uit en worden vriendinnen. Beiden komen uit een goed en warm gezin, waar het veilig is. Ze delen leuke dingen met elkaar. Maar op een zeker moment verandert het leven totaal: er gaan geruchten over mannen met zwarte laarzen die hen (de Sinti en Roma) willen oppakken. 

Het stuk eindigt met Settela die uit de treinwagon kijkt naar een hond en zegt: ‘Ik kijk naar de hond, ik wil die hond zijn. Ik wil buitenspelen. Ik ben bang.’ Met een klap worden de wagondeuren dichtgeschoven en vergrendeld. Alisa tot slot: ‘Jij, Settela, woont in mij. Ik neem je mee op mijn reis. Jij bent mijn fundament en inspiratie om te kunnen zijn wie ik ben.’
 

Open media uitvergroot

Voor Alisa was een briefwisseling tussen haar en Settela Steinbach als theatrale manier om haar verhaal te vertellen, een logische. Ze ziet parallellen tussen beide levens: Settela was net als haar een kind en wilde leven. En waar Settela in Westerbork terechtkwam daar verbleef Alisa als tienjarig meisje jarenlang in de asielprocedure, zonder verblijfsvergunning. Heel andere levens, maar toch ook weer gelijk. ‘Je voelt je niet gewenst en dat is heel erg. Lieve Settela is daarom een project dat dicht bij mijn hart ligt. Het werken eraan heeft me geheeld”.

Alisa hoopt dat het verhaal van Settela meer bekendheid krijgt. Ze trekt met haar voorstelling langs scholen in Nederland, zodat volgende generaties kennis kunnen nemen van deze geschiedenis en zíj vrijer kan bewegen in een wereld die zo behept is met vooroordelen.

Alisa Cuuna is nu als medewerker Educatie, Participatie en Publiekswerk werkzaam bij de Leidsche Schouwburg. Hier houdt ze zich bezig met theater en jongeren. De foto's bij dit verhaal werden gemaakt bij de uitvoering van Lieve Settela in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork in de zomer van 2024.