In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork vertellen we de verhalen van meer dan honderdduizend Joden en Sinti en Roma die vanuit Nederland naar vernietigings- en concentratiekampen werden gedeporteerd. Ook de naoorlogse functies van de historische plek komen aan bod.

Kamp Westerbork bestaat sinds 1939 en heeft door de jaren heen verschillende functies gehad. Ontdek hieronder welke dit waren.

Vanaf 1942 begonnen de nazi’s met de deportaties van voornamelijk Joden uit heel Europa naar vernietigingskampen in het Oosten. Dit had gevolgen voor kamp Westerbork. Het werd uitgebreid met een groot aantal barakken en kleinere gebouwen. Op 1 juli werd het kamp aangewezen als Polizeiliches Judendurchgangslager. Er werden prikkeldraadomheiningen en zeven wachttorens geplaatst. 

Door&shy;gangs&shy;kamp

Doorgangskamp

Toen vanaf 1938 de situatie voor Joden in Duitsland steeds gevaarlijker werd, vluchtten velen van hen naar Nederland. Om deze stroom mensen te reguleren, besloot de regering een centraal vluchtelingenkamp op te richten. Een stuk braakliggend terrein aan de rand van Westerbork bleek een geschikte locatie.  In augustus 1939 werd begonnen met de bouw van de barakken, in oktober van datzelfde jaar kwamen de eerste bewoners aan. 

Vluch&shy;te&shy;lin&shy;gen&shy;kamp

Vluchtelingenkamp

Tussen 24 april 1945 en 1 december 1948 was kamp Westerbork een interneringskamp voor NSB’ers, SS’ers en andere personen, die van samenwerking met de nazi’s werden verdacht. Op het moment dat de eerste geïnterneerden het kamp betraden, werd Westerbork nog door ongeveer 850 bevrijde Joden bewoond.  

In&shy;ter&shy;ne&shy;rings&shy;kamp

Interneringskamp

In 1949 nam het Ministerie van Oorlog kamp Westerbork tijdelijk over. De dekolonisatieoorlog in het voormalige Nederlands-Indië was in volle gang, met als gevolg een groot gebrek aan militaire kampementen in Nederland. Westerbork werd een opleidingskamp voor soldaten, die onder meer naar Nederlands-Indië zouden vertrekken.  

Mi&shy;li&shy;tair kamp

Militair kamp

De meeste Indische Nederlanders hadden de oorlog in Japanse interneringskampen doorgebracht.  Velen van hen voelden zich na de bevrijding niet meer veilig en besloten noodgedwongen naar Nederland te vertrekken. Als opvanglocaties werd gekozen voor een aantal kampen die in de oorlog door de nazi’s waren gebruikt, zoals kamp Westerbork. De locaties werden anders genoemd: voortaan waren het ‘woonoorden’ en ‘opvangcentra’. Westerbork werd ‘De Schattenberg’ genoemd.   

Re&shy;pa&shy;tri&shy;ë&shy;rings&shy;kamp

Repatriëringskamp

Vanaf 1951 werd het voormalige kamp een woonoord voor enkele duizenden Molukkers. KNIL-militairen en hun gezinnen zouden hier tijdelijk gehuisvest worden, omdat de situatie voor hen door de onafhankelijkheidsstrijd op de Molukken gevaarlijk werd. De laatste bewoners vertrokken uiteindelijk in 1971.   

Schat&shy;ten&shy;berg

Schattenberg

Hoe ervaar je iets dat niet meer bestaat? Het terrein van het voormalige kamp Westerbork heeft sinds het begin van de jaren zeventig verschillende aanpassingen ondergaan om de historische plek herkenbaarder te maken. In 1983 opende koningin Beatrix officieel het Herinneringscentrum.   

Plek van her&shy;in&shy;ne&shy;ring

Plek van herinnering

Het kamp door de jaren heen

Dit verhaal werd geschreven door Guido Abuys, conservator in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.&nbsp;

Tijdens het ontsluiten van de originele dagboeken en de rest van collectie van Dina van der Geld, een niet-Joodse vrouw, die aan de Kapelweg in Amersfoort als hulp in de huishouden verantwoordelijk was voor de zorg van de op dit adres ondergedoken Joodse kinderen en volwassenen, kwam ik twee foto’s tegen.

Het verhaal van twee foto's

Dit verhaal werd opgetekend door conservator Guido Abuys. Meer over de familie Enthoven is te vinden in het boek Kroniek van het geslacht Enthoven (Zutphen 1991).&nbsp;

Het is 23 mei 1945. Henriette Enthoven-van Lier schrijft vanuit Mont Pèlerin in Zwitserland een brief aan haar familie, waarin ze terugkijkt naar het transport van kamp Westerbork naar Theresienstadt en haar aankomst in dit getto.

"Ik werd met enige kennissen in een bananenwagen gestopt..."

Gerdien Verschoor was tussen 2019 en 2022 de directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dit verhaal publiceerde zij op haar <a href="https://gerdienverschoor.wordpress.com/2019/02/07/het-treinbord/#more-3294">eigen website</a>.

Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn: het was na de Wende en ik werkte bij de Nederlandse Ambassade in Warschau. Alles in Polen veranderde. Als attaché voor pers- en culturele zaken richtte ik me niet alleen op pers en cultuur, maar ook op de historische en maatschappelijke onderwerpen die in die periode actueel waren. Vele musea en historische instituten maakten een transitie door: nu Polen het communisme van zich had afgeschud, konden vele verhalen eindelijk op een andere manier verteld worden.

Het treinbord

Alisa Cuuna is nu als medewerker Educatie, Participatie en Publiekswerk werkzaam bij de Leidsche Schouwburg. Hier houdt ze zich bezig met theater en jongeren. De foto's bij dit verhaal werden gemaakt bij de uitvoering van Lieve Settela in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork in de zomer van 2024.&nbsp;

Alisa Cuuna behoort tot de groep van Sinti en Roma die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland terechtkwam. Met horten en stoten wist ze voor zichzelf een plekje in de Nederlandse samenleving te veroveren. Tegenwoordig vertelt Alisa op verschillende manieren over de strijd die ze hiervoor heeft moeten leveren, waarbij ze vaak een parallel trekt met de gebeurtenissen tijdens de oorlogsjaren. Een biografische schets van de hand van Yvonne Vos.&nbsp;&nbsp;

Lieve Settela

Dit verhaal werd geschreven door Yvonne Vos in het kader van het Nationaal Programma Herdenking Vervolging Sinti &amp; Roma.&nbsp;&nbsp; Foto: Nationaal Comité 4 en 5 mei&nbsp;

Magdalena Berger werd samen met haar gezinsleden vanuit Den Haag op 16 mei 1944 naar kamp Westerbork overgebracht. Drie dagen later volgde deportatie naar Auschwitz-Birkenau. Tegenwoordig herinnert een monument in onze Hofstad aan hun lot.

Het verhaal van Magdalena Berger

Onze collecties in beeld

Westerbork Digitaal

Repatriëring uit Nederlands-Indië

Repatriëring Indische Nederlanders

Uitgaande transporten kamp Westerbork

Transport 3 maart 1944 - Auschwitz

We zijn druk bezig met het toevoegen en aanvullen van informatie op deze website. We voegen dagelijks nieuwe collectiestukken toe en vullen persoonsgegevens aan, dus kom zeker nog eens terug!

Platform in ontwikkeling

Op deze pagina vind je een overzicht van verhalen over kamp Westerbork. Zo kun je meer te weten komen over personen die in het kamp gevangen zaten of over objecten uit onze collecties. Ook bieden we themaverhalen aan en laten we zien welke locaties in Nederland, direct of indirect, een verbinding hebben met kamp Westerbork. 

Verhalen

Van: Houtvester Assen&nbsp; Aan: Bureau Herstelbetalingen en Recuperatie goederen&nbsp; Plaats: Assen&nbsp; Datum: 1951-10-31&nbsp; Onderwerp: inzake afbraak van het crematorium te Westerbork. Op afbraak verkocht en reeds afgebroken.

Van: Houtvester Assen&nbsp; Aan: Bureau Herstelbetalingen en Recuperatie goederen&nbsp; Plaats: Assen&nbsp; Datum: 1951-10-31&nbsp; Onderwerp: inzake afbraak van het crematorium te Westerbork. Op afbraak verkocht en reeds afgebroken.

Brief van de Houtvester Assen aan het Bureau Herstelbetalingen en Recuperatie goederen

David Lopes Dias is schoenmaker in Amsterdam als hij in 1912 trouwt met de niet-Joodse Trijntje Gnodde. Vanwege de gezondheid van David verhuist het gezin in 1915 naar Hilversum. Daar wordt hij in 1919 lid van de gemeenteraad voor de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP). Tweemaal is David wethouder, in 1922-1923 en van 1927 tot 1940. Kort na de Duitse inval verdwijnt hij om onduidelijke redenen, maar keert na een paar maanden terug.&nbsp; David Lopes Dias waarschuwt al voor de bezetting over de gevolgen van het Nationaal Socialisme in Duitsland. Ook na de bezetting blijft hij dat doen. Als Hilversum eind oktober 1940 een fanatieke NSB-burgemeester krijgt, Von Bönninghausen, neemt David kort voor zijn installatie ontslag als wethouder. In zijn ontslagbrief aan de gemeenteraad schrijft hij: “De ontwikkeling welke zich thans voltrekt hebben een toestand geschapen, die hij mij als sociaal-democraat, onmogelijk maakt, het mij toevertrouwde ambt van wethouder langer te vervullen.”&nbsp; Enkele maanden later wordt David Lopes Dias op 23 december 1940 gearresteerd en overgebracht naar het Huis van Bewaring aan de Weteringschans in Amsterdam. In maart 1942 wordt hij naar kamp Amersfoort gestuurd tot hij in juni op transport naar concentratiekamp Mauthausen gaat. Hij wordt daar op 4 juli 1942 ingeschreven en sterft op 10 juli 1942 om 1.00 uur. ‘Freitod durch Elektro-Zaun’ staat op het formulier. In 1952 verscheen bij de Arbeiderspers een boekje over David Lopes Dias met de titel In memoriam David Lopes Dias&nbsp; Bron: Uit het boekje "Struikelstenen Hilversum Bussum", geschreven door Kees Bestebreurtje.&nbsp;

Leo Beem werd op 24 september 1939&nbsp; in Amsterdam geboren als achtste en laatste kind van Moïse Beem en Dina-Beem van Allemans. Hij woonde in de Weesperstraat 89A in Amsterdam. Hij had zes broers en een zusje, waarvan er slechts een de oorlog overleefde. Ergens in de eerste helft van 1942 zag hij zijn oudste broer opgeroepen worden voor een werkkamp en later zijn oudere broer naar Brussel vertrekken om onder te duiken. In september 1942 moest ook zijn vader naar een werkkamp. In diezelfde maand werd&nbsp;zijn opoe opgehaald. Begin oktober 1942 (2 of 3 oktober) werd hij met zijn moeder en vijf broertjes en zusje naar Westerbork gedeporteerd. Daar zag hij zijn vader en oudste broer weer terug. Op maandag 12 oktober 1942 werd het hele gezin op transport gesteld naar Auschwitz, waar zij laat in de avond van de 14e oktober aankwamen. Hij werd de volgende dag met zijn moeder en zijn broertjes en zusje direct naar de gaskamers afgevoerd. Hij was net 3 jaar geworden.

LeoBlom

Leo
Blom