In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork vertellen we de verhalen van meer dan honderdduizend Joden en Sinti en Roma die vanuit Nederland naar vernietigings- en concentratiekampen werden gedeporteerd. Ook de naoorlogse functies van de historische plek komen aan bod.

Kamp Westerbork bestaat sinds 1939 en heeft door de jaren heen verschillende functies gehad. Ontdek hieronder welke dit waren.

Vanaf 1942 begonnen de nazi’s met de deportaties van voornamelijk Joden uit heel Europa naar vernietigingskampen in het Oosten. Dit had gevolgen voor kamp Westerbork. Het werd uitgebreid met een groot aantal barakken en kleinere gebouwen. Op 1 juli werd het kamp aangewezen als Polizeiliches Judendurchgangslager. Er werden prikkeldraadomheiningen en zeven wachttorens geplaatst. 

Door&shy;gangs&shy;kamp

Doorgangskamp

Toen vanaf 1938 de situatie voor Joden in Duitsland steeds gevaarlijker werd, vluchtten velen van hen naar Nederland. Om deze stroom mensen te reguleren, besloot de regering een centraal vluchtelingenkamp op te richten. Een stuk braakliggend terrein aan de rand van Westerbork bleek een geschikte locatie.  In augustus 1939 werd begonnen met de bouw van de barakken, in oktober van datzelfde jaar kwamen de eerste bewoners aan. 

Vluch&shy;te&shy;lin&shy;gen&shy;kamp

Vluchtelingenkamp

Tussen 24 april 1945 en 1 december 1948 was kamp Westerbork een interneringskamp voor NSB’ers, SS’ers en andere personen, die van samenwerking met de nazi’s werden verdacht. Op het moment dat de eerste geïnterneerden het kamp betraden, werd Westerbork nog door ongeveer 850 bevrijde Joden bewoond.  

In&shy;ter&shy;ne&shy;rings&shy;kamp

Interneringskamp

In 1949 nam het Ministerie van Oorlog kamp Westerbork tijdelijk over. De dekolonisatieoorlog in het voormalige Nederlands-Indië was in volle gang, met als gevolg een groot gebrek aan militaire kampementen in Nederland. Westerbork werd een opleidingskamp voor soldaten, die onder meer naar Nederlands-Indië zouden vertrekken.  

Mi&shy;li&shy;tair kamp

Militair kamp

De meeste Indische Nederlanders hadden de oorlog in Japanse interneringskampen doorgebracht.  Velen van hen voelden zich na de bevrijding niet meer veilig en besloten noodgedwongen naar Nederland te vertrekken. Als opvanglocaties werd gekozen voor een aantal kampen die in de oorlog door de nazi’s waren gebruikt, zoals kamp Westerbork. De locaties werden anders genoemd: voortaan waren het ‘woonoorden’ en ‘opvangcentra’. Westerbork werd ‘De Schattenberg’ genoemd.   

Re&shy;pa&shy;tri&shy;ë&shy;rings&shy;kamp

Repatriëringskamp

Vanaf 1951 werd het voormalige kamp een woonoord voor enkele duizenden Molukkers. KNIL-militairen en hun gezinnen zouden hier tijdelijk gehuisvest worden, omdat de situatie voor hen door de onafhankelijkheidsstrijd op de Molukken gevaarlijk werd. De laatste bewoners vertrokken uiteindelijk in 1971.   

Schat&shy;ten&shy;berg

Schattenberg

Hoe ervaar je iets dat niet meer bestaat? Het terrein van het voormalige kamp Westerbork heeft sinds het begin van de jaren zeventig verschillende aanpassingen ondergaan om de historische plek herkenbaarder te maken. In 1983 opende koningin Beatrix officieel het Herinneringscentrum.   

Plek van her&shy;in&shy;ne&shy;ring

Plek van herinnering

Het kamp door de jaren heen

Dit verhaal werd opgetekend door conservator Guido Abuys. Meer over de familie Enthoven is te vinden in het boek Kroniek van het geslacht Enthoven (Zutphen 1991).&nbsp;

Het is 23 mei 1945. Henriette Enthoven-van Lier schrijft vanuit Mont Pèlerin in Zwitserland een brief aan haar familie, waarin ze terugkijkt naar het transport van kamp Westerbork naar Theresienstadt en haar aankomst in dit getto.

"Ik werd met enige kennissen in een bananenwagen gestopt..."

Gerdien Verschoor was tussen 2019 en 2022 de directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dit verhaal publiceerde zij op haar <a href="https://gerdienverschoor.wordpress.com/2019/02/07/het-treinbord/#more-3294">eigen website</a>.

Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn: het was na de Wende en ik werkte bij de Nederlandse Ambassade in Warschau. Alles in Polen veranderde. Als attaché voor pers- en culturele zaken richtte ik me niet alleen op pers en cultuur, maar ook op de historische en maatschappelijke onderwerpen die in die periode actueel waren. Vele musea en historische instituten maakten een transitie door: nu Polen het communisme van zich had afgeschud, konden vele verhalen eindelijk op een andere manier verteld worden.

Het treinbord

Dit verhaal, geschreven door conservator Guido Abuys, werd in 2018 als column gepubliceerd op de website van het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.&nbsp;

Een houten beeldje van een jongen van een jaar of twaalf, gekleed in een blouse, korte broek, hoge sokken en wandelschoenen. Op het voetstuk zijn de initialen E.B. ingekrast en is het jaar 1941 duidelijk zichtbaar. Het beeldje zou geschonken zijn aan Jacques Schol, directeur van het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork.&nbsp;

Een jongen vereeuwigd in hout

In juni 2025 verscheen Sprekende stenen. Stolpersteine in Zwolle, een publicatie waarin de verhalen van Joodse inwoners van Zwolle worden belicht. Ook voor het gezin Caneel, dat voor hun deportatie aan de Vispoortenplas 10 woonde, zijn struikelstenen gelegd.&nbsp;

Carolina Caneel-Bamberg, haar man Salomon Caneel en hun zoontje Mozes “Max” Caneel werden begin oktober 1942 vanuit Zwolle naar kamp Westerbork gebracht. Het was in die dagen overvol in het kamp: door de ontruiming van de Joodse werkkampen en de razzia’s waarbij de familieleden van de Joodse dwangarbeiders werden opgehaald, kwamen er zo’n 12.000 personen naar het kamp. In een brief aan vriendin Janny Bosman schrijft Carolina over de chaotische situatie en de onwetendheid over hun verdere lot. Ook vraagt ze om een paar hoge schoenen of laarsjes in maat 26 voor zoontje Max en een stel dekens, want die zijn ze inmiddels kwijtgeraakt.&nbsp;

"Onze Max is een reuzelieve schat..."

Onze collecties in beeld

Westerbork Digitaal

We zijn druk bezig met het toevoegen en aanvullen van informatie op deze website. We voegen dagelijks nieuwe collectiestukken toe en vullen persoonsgegevens aan, dus kom zeker nog eens terug!

Platform in ontwikkeling

Op deze pagina vind je een overzicht van verhalen over kamp Westerbork. Zo kun je meer te weten komen over personen die in het kamp gevangen zaten of over objecten uit onze collecties. Ook bieden we themaverhalen aan en laten we zien welke locaties in Nederland, direct of indirect, een verbinding hebben met kamp Westerbork. 

Verhalen

Ontwerp wegverharding (ingekleurd) Woonoord Schattenberg&nbsp; Schaal: 1:1000&nbsp; datum: 1951-1955 Overzicht gehele kamp

Ontwerp wegverharding (ingekleurd) Woonoord Schattenberg&nbsp; Schaal: 1:1000&nbsp; datum: 1951-1955 Overzicht gehele kamp

Plattegrond met aangegeven de uit te voeren wegverhardingen in het woonoord Schattenberg

Plaatsen in kamp Westerbork

Kantine kamp Westerbork

Ontspanning kamp Westerbork

Fotografie kamp Westerbork

Jeugdorganisaties kamp Westerbork

Cursussen kamp Westerbork

Religieus leven kamp Westerbork

Schrijven kamp Westerbork

Kunst kamp Westerbork

Muziek kamp Westerbork

Sport kamp Westerbork

Theater kamp Westerbork

Filmvertoningen kamp Westerbork

Bibliotheek kamp Westerbork

Barak 56

Specifieke groepen kampbewoners

Politieke gevangenen kamp Westerbork

Van: van Drunen, familie Aan: Corrie en Piet Plaats: Amsterdam Datum: 1945-06-06 Onderwerp: pakketten met aardappelen en brood; honger geleden…

Van: van Drunen, familie Aan: Corrie en Piet Plaats: Amsterdam Datum: 1945-06-06 Onderwerp: pakketten met aardappelen en brood; honger geleden…

Brief van de familie van Drunen aan Corrie en Piet vanuit Amsterdam

Van: Edelsztein, M.J. Aan: Swaab-Edelsztein, A. Plaats: Amsterdam Datum: 1945-07-12 Onderwerp: alleen teruggekeerd uit Auschwitz en andere kampen en nu op zoek naar zijn familie; brieven van zijn dochter gezien bij de familie Arends en bij haar schoonmoeder die als gemengd gehuwde uit kamp Westerbork was ontslagen; geen hoop meer Jacob (Jankiel) terug te zien; tot zijn grote teleurstelling heeft hij zijn vrouw nog niet kunnen opsporen; hele familie is uitgemoord; hij heeft nog een kleine hoop wat zijn vrouw betreft, omdat nog niet alle transporten in Nederland zijn teruggekeerd; hoe hij het zelf heeft overleefd is niet te beschrijven; Westerbork-Theresienstadt-Auschwitz; 80% van zijn transport naar Auschwitz belande meteen in de gaskamer; hij heeft zelf het geluk gehad, na twee weken een selectie te hebben overleefd en vervolgens te zijn overgeplaatst naar Gleiwitz; zijn hoop was dat zijn vrouw tot het einde in Theresienstadt gebleven zou zijn, echter van andere overlevenden hoorde hij dat zij 8 dagen na hem naar Auschwitz is doorgestuurd; wat is er verder met haar gebeurd; zelf werd hij op 26 januari door de Russen bevrijd; hij is toe gelijk begonnen te werken als timmerman met het maken van doodskisten voor gesneuvelde militairen; van zijn meubelfabriek in Amsterdam is niets overgebleven, net als hun huis in de Blasiusstraat; gesloopt tijdens de hongerwinter; ….

Van: Edelsztein, M.J. Aan: Swaab-Edelsztein, A. Plaats: Amsterdam Datum: 1945-07-12 Onderwerp: alleen teruggekeerd uit Auschwitz en andere kampen en nu op zoek naar zijn familie; brieven van zijn dochter gezien bij de familie Arends en bij haar schoonmoeder die als gemengd gehuwde uit kamp Westerbork was ontslagen; geen hoop meer Jacob (Jankiel) terug te zien; tot zijn grote teleurstelling heeft hij zijn vrouw nog niet kunnen opsporen; hele familie is uitgemoord; hij heeft nog een kleine hoop wat zijn vrouw betreft, omdat nog niet alle transporten in Nederland zijn teruggekeerd; hoe hij het zelf heeft overleefd is niet te beschrijven; Westerbork-Theresienstadt-Auschwitz; 80% van zijn transport naar Auschwitz belande meteen in de gaskamer; hij heeft zelf het geluk gehad, na twee weken een selectie te hebben overleefd en vervolgens te zijn overgeplaatst naar Gleiwitz; zijn hoop was dat zijn vrouw tot het einde in Theresienstadt gebleven zou zijn, echter van andere overlevenden hoorde hij dat zij 8 dagen na hem naar Auschwitz is doorgestuurd; wat is er verder met haar gebeurd; zelf werd hij op 26 januari door de Russen bevrijd; hij is toe gelijk begonnen te werken als timmerman met het maken van doodskisten voor gesneuvelde militairen; van zijn meubelfabriek in Amsterdam is niets overgebleven, net als hun huis in de Blasiusstraat; gesloopt tijdens de hongerwinter; ….

Brief van M. J. Edelsztein aan zijn dochter vanuit Amsterdam

Elisabeth Brandel-Cohen als jonge vrouw.

Foto van Elisabeth Brandel-Cohen

Programma ter gelegenheid van de herdenkingsplechtigheid ter nagedachtenis van de medewerkers van de N.V. Handelsvennootschap die aan de naziterreur ten offer zijn gevallen.&nbsp; Datum: 1946-05-04

Programma ter gelegenheid van de herdenkingsplechtigheid ter nagedachtenis van de medewerkers van de N.V. Handelsvennootschap die aan de naziterreur ten offer zijn gevallen.&nbsp; Datum: 1946-05-04

Programma ter gelegenheid van een herdenkingsplechtigheid

Over de Joodse werkkampen is weinig bekend in Nederland. Bij de kleine groep van deskundigen zijn er nog veel hiaten in de kennis over het dagelijkse leven, de organisatie en het werk in de afzonderlijke kampen. Ook het precieze aantal kampen staat niet vast. Het Herinneringscentrum Kamp Westerbork startte jaren geleden met de website joodsewerkkampen.nl om de geschiedenis van de werkkampen meer onder de aandacht te brengen. De inhoud van deze website wordt nu overgebracht in onze digitale collectie, zodat de informatie duurzaam en toegankelijk wordt opgeslagen.&nbsp;

Op 7 januari 1942 kreeg de Joodse Raad in Amsterdam van de Duitse bezetter de opdracht om 1402 Joodse werklozen aan te wijzen voor tewerkstelling. Onder druk werd uiteindelijk een groep van 1075 mannen geselecteerd. Op 10 januari verzamelden zich ruim 900 van hen op het Amstelstation, vanwaar zij werden afgevoerd naar werkkampen in de noordelijke provincies. Daar moesten zij voornamelijk ontginningswerk verrichten voor de Nederlandsche Heidemaatschappij (Heidemij).

In de eerste maanden kwam er van werken weinig terecht. De grond was bevroren, waardoor fysieke arbeid nauwelijks mogelijk was, en de verveling nam toe. Om de dagelijkse sleur te doorbreken, probeerden de mannen hun tijd te vullen met kaartspelen, het schrijven van brieven, wandelingen in de omgeving en het ruimen van sneeuw. Het uitblijven van het beloofde verlof drukte echter zwaar op de stemming. Hartog Italiaander schreef op 4 maart 1942 vanuit werkkamp De Beetse: “Verlof is nog niet gegeven, zodat ik nu reeds zes weken van huis ben. Je begrijpt dat de stemming hier steeds meer geprikkeld wordt.”

Na deze eerste groep volgden nog vele Joodse mannen uit alle delen van Nederland. Geen van hen was voorbereid op de omstandigheden in de werkkampen. Het zware werk op het land was voor de meesten onbekend terrein. Vanuit huis werd geprobeerd ondersteuning te bieden in de vorm van kleding, geld en voedsel. Ook uit de directe omgeving kwam soms hulp—soms uit medemenselijkheid, maar vaak ook uit eigenbelang en winstbejag.

Begin 1942 werd door de nazi’s definitief besloten tot deportatie en vernietiging van de Joden. Het gevolg was dat in het voorjaar en de zomer van 1942 de omstandigheden in de meer dan veertig werkkampen sterk veranderden. Het regime werd zwaarder en was vaak op Duitse leest geschoeid. De rantsoenen en de lonen werden minder en verlof en bezoek beperkt. Op de brieven kwam censuur en straffen werden vaker uitgevoerd.

De eerste deportaties in juli 1942 naar kamp Westerbork - en vervolgens naar Oost-Europa - deden onzekerheid en angst bij de Joodse dwangarbeiders toenemen. Sommigen melden zich vrijwillig voor transport naar Westerbork, bang dat ze misschien hun familieleden zouden missen. Anderen namen de benen. De opengevallen plaatsen werden opgevuld met nieuwe arbeidskrachten die vaak nog minder geschikt voor het werk waren.In de nacht van 2 op 3 oktober 1942 werden de meeste werkkampen omsingeld door de Ordnungspolizei. De volgende ochtend werden de Joodse dwangarbeiders onder bewaking van dezelfde politie te voet, per vrachtauto of per trein naar Westerbork gebracht.

De werkverruimingskampen waren in de jaren dertig door de Nederlandse regering gebouwd om werklozen in het kader van de werkverschaffing te huisvesten. Een aantal van deze kampen werd ontruimd om plaats te maken voor door anti-Joodse maatregelen werkloos geworden Joodse mannen.

Joodse werkkampen in Nederland

Barend Cauverien woonde en werkte in Antwerpen. Hij werd daar opgepakt en tewerkgesteld in het Franse Dannes, waar hij overleed.

HedwigWagener-Moos

Hedwig
Wagener-Moos