In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork vertellen we de verhalen van meer dan honderdduizend Joden en Sinti en Roma die vanuit Nederland naar vernietigings- en concentratiekampen werden gedeporteerd. Ook de naoorlogse functies van de historische plek komen aan bod.

Kamp Westerbork bestaat sinds 1939 en heeft door de jaren heen verschillende functies gehad. Ontdek hieronder welke dit waren.

Vanaf 1942 begonnen de nazi’s met de deportaties van voornamelijk Joden uit heel Europa naar vernietigingskampen in het Oosten. Dit had gevolgen voor kamp Westerbork. Het werd uitgebreid met een groot aantal barakken en kleinere gebouwen. Op 1 juli werd het kamp aangewezen als Polizeiliches Judendurchgangslager. Er werden prikkeldraadomheiningen en zeven wachttorens geplaatst. 

Door&shy;gangs&shy;kamp

Doorgangskamp

Toen vanaf 1938 de situatie voor Joden in Duitsland steeds gevaarlijker werd, vluchtten velen van hen naar Nederland. Om deze stroom mensen te reguleren, besloot de regering een centraal vluchtelingenkamp op te richten. Een stuk braakliggend terrein aan de rand van Westerbork bleek een geschikte locatie.  In augustus 1939 werd begonnen met de bouw van de barakken, in oktober van datzelfde jaar kwamen de eerste bewoners aan. 

Vluch&shy;te&shy;lin&shy;gen&shy;kamp

Vluchtelingenkamp

Tussen 24 april 1945 en 1 december 1948 was kamp Westerbork een interneringskamp voor NSB’ers, SS’ers en andere personen, die van samenwerking met de nazi’s werden verdacht. Op het moment dat de eerste geïnterneerden het kamp betraden, werd Westerbork nog door ongeveer 850 bevrijde Joden bewoond.  

In&shy;ter&shy;ne&shy;rings&shy;kamp

Interneringskamp

In 1949 nam het Ministerie van Oorlog kamp Westerbork tijdelijk over. De dekolonisatieoorlog in het voormalige Nederlands-Indië was in volle gang, met als gevolg een groot gebrek aan militaire kampementen in Nederland. Westerbork werd een opleidingskamp voor soldaten, die onder meer naar Nederlands-Indië zouden vertrekken.  

Mi&shy;li&shy;tair kamp

Militair kamp

De meeste Indische Nederlanders hadden de oorlog in Japanse interneringskampen doorgebracht.  Velen van hen voelden zich na de bevrijding niet meer veilig en besloten noodgedwongen naar Nederland te vertrekken. Als opvanglocaties werd gekozen voor een aantal kampen die in de oorlog door de nazi’s waren gebruikt, zoals kamp Westerbork. De locaties werden anders genoemd: voortaan waren het ‘woonoorden’ en ‘opvangcentra’. Westerbork werd ‘De Schattenberg’ genoemd.   

Re&shy;pa&shy;tri&shy;ë&shy;rings&shy;kamp

Repatriëringskamp

Vanaf 1951 werd het voormalige kamp een woonoord voor enkele duizenden Molukkers. KNIL-militairen en hun gezinnen zouden hier tijdelijk gehuisvest worden, omdat de situatie voor hen door de onafhankelijkheidsstrijd op de Molukken gevaarlijk werd. De laatste bewoners vertrokken uiteindelijk in 1971.   

Schat&shy;ten&shy;berg

Schattenberg

Hoe ervaar je iets dat niet meer bestaat? Het terrein van het voormalige kamp Westerbork heeft sinds het begin van de jaren zeventig verschillende aanpassingen ondergaan om de historische plek herkenbaarder te maken. In 1983 opende koningin Beatrix officieel het Herinneringscentrum.   

Plek van her&shy;in&shy;ne&shy;ring

Plek van herinnering

Het kamp door de jaren heen

Dit verhaal werd geschreven door Guido Abuys, conservator in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.&nbsp;

Tijdens het ontsluiten van de originele dagboeken en de rest van collectie van Dina van der Geld, een niet-Joodse vrouw, die aan de Kapelweg in Amersfoort als hulp in de huishouden verantwoordelijk was voor de zorg van de op dit adres ondergedoken Joodse kinderen en volwassenen, kwam ik twee foto’s tegen.

Het verhaal van twee foto's

Dit verhaal werd opgetekend door conservator Guido Abuys. Meer over de familie Enthoven is te vinden in het boek Kroniek van het geslacht Enthoven (Zutphen 1991).&nbsp;

Het is 23 mei 1945. Henriette Enthoven-van Lier schrijft vanuit Mont Pèlerin in Zwitserland een brief aan haar familie, waarin ze terugkijkt naar het transport van kamp Westerbork naar Theresienstadt en haar aankomst in dit getto.

"Ik werd met enige kennissen in een bananenwagen gestopt..."

Gerdien Verschoor was tussen 2019 en 2022 de directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dit verhaal publiceerde zij op haar <a href="https://gerdienverschoor.wordpress.com/2019/02/07/het-treinbord/#more-3294">eigen website</a>.

Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn: het was na de Wende en ik werkte bij de Nederlandse Ambassade in Warschau. Alles in Polen veranderde. Als attaché voor pers- en culturele zaken richtte ik me niet alleen op pers en cultuur, maar ook op de historische en maatschappelijke onderwerpen die in die periode actueel waren. Vele musea en historische instituten maakten een transitie door: nu Polen het communisme van zich had afgeschud, konden vele verhalen eindelijk op een andere manier verteld worden.

Het treinbord

Alisa Cuuna is nu als medewerker Educatie, Participatie en Publiekswerk werkzaam bij de Leidsche Schouwburg. Hier houdt ze zich bezig met theater en jongeren. De foto's bij dit verhaal werden gemaakt bij de uitvoering van Lieve Settela in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork in de zomer van 2024.&nbsp;

Alisa Cuuna behoort tot de groep van Sinti en Roma die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland terechtkwam. Met horten en stoten wist ze voor zichzelf een plekje in de Nederlandse samenleving te veroveren. Tegenwoordig vertelt Alisa op verschillende manieren over de strijd die ze hiervoor heeft moeten leveren, waarbij ze vaak een parallel trekt met de gebeurtenissen tijdens de oorlogsjaren. Een biografische schets van de hand van Yvonne Vos.&nbsp;&nbsp;

Lieve Settela

Dit verhaal werd geschreven door Yvonne Vos in het kader van het Nationaal Programma Herdenking Vervolging Sinti &amp; Roma.&nbsp;&nbsp; Foto: Nationaal Comité 4 en 5 mei&nbsp;

Magdalena Berger werd samen met haar gezinsleden vanuit Den Haag op 16 mei 1944 naar kamp Westerbork overgebracht. Drie dagen later volgde deportatie naar Auschwitz-Birkenau. Tegenwoordig herinnert een monument in onze Hofstad aan hun lot.

Het verhaal van Magdalena Berger

Onze collecties in beeld

Westerbork Digitaal

We zijn druk bezig met het toevoegen en aanvullen van informatie op deze website. We voegen dagelijks nieuwe collectiestukken toe en vullen persoonsgegevens aan, dus kom zeker nog eens terug!

Platform in ontwikkeling

Op deze pagina vind je een overzicht van verhalen over kamp Westerbork. Zo kun je meer te weten komen over personen die in het kamp gevangen zaten of over objecten uit onze collecties. Ook bieden we themaverhalen aan en laten we zien welke locaties in Nederland, direct of indirect, een verbinding hebben met kamp Westerbork. 

Verhalen

Foto van een drietal Canadese officieren in overleg met elkaar Links Brigade generaal J.V. Allard

Foto van een drietal Canadese officieren in overleg met elkaar Links Brigade generaal J.V. Allard

Foto van een drietal Canadese officieren in overleg met elkaar

Maurits Baggers werd op 7 september 1944 &nbsp;in Amsterdam gearresteerd bij een inval in een garage aan de Amsteldijk die door het verzet werd gebruikt. De tip kwam van de collaborateur Dries Riphagen, die even verderop ook een garage had. Bij de inval werden helmen, munitie en illegaal drukwerk aangetroffen. Heinrich Klöpping, de eigenaar van de garage, werd ter plekke door SD-topman Friedrich Viebahn geëxecuteerd. Baggers en Jacobus (Johnny) Even werden meegenomen naar het bureau van de Sicherheitsdienst aan de Euterpestraat en diezelfde dag nog aan elkaar geboeid met een nekschot op de Kalfjeslaan bij de Amstel doodgeschoten. Riphagen zou de executie hebben uitgevoerd. Hun herdenking vond drie weken na de bevrijding plaats. Maurits Baggers (Amsterdam, 11 juli 1908 - Amsterdam, 7 september 1944) was een Joodse vertegenwoordiger in auto's. Onder de schuilnaam 'dr. Brand' en 'Wim' hielp hij onderduikers en was actief in een knokploeg.&nbsp;

bewijs van goed gedrag van: Stern, Herta Sara&nbsp; afgegeven: 1940-02-14 te Wieringerwerf Onderwerp: woonachtig sinds september 1939 in de gemeente en werkzaam in het werkdorp Wieringermeer/Nieuwesluis.

bewijs van goed gedrag van: Stern, Herta Sara&nbsp; afgegeven: 1940-02-14 te Wieringerwerf Onderwerp: woonachtig sinds september 1939 in de gemeente en werkzaam in het werkdorp Wieringermeer/Nieuwesluis.

Verklaring van goed gedrag van Herta Stern te Wieringerwerf

Omstanders kamp Westerbork

Gemeente Westerbork

Bezoeken kamp Westerbork

Vrij personeel kamp Westerbork

Staatsbosbeheer

Militairen

Radio Sterrenwacht

Omwonenden van de vervolging

Commissariaat Ambonezenzorg

Werk bewoners buiten kamp Westerbork

Cäcilie Hirsch trok na de dood van haar man in 1917 in bij haar dochter en haar familie in Zwickau (Dld.) Op 07-02-1939 arriveerde zij met haar dochter Ella uit Leipzig in Nederland en mocht wegens haar ouderdom (78) rechtstreeks naar het Joods bejaardenhuis aan de Neuhauskade in Den Haag. Begin Sept. 1940 moesten zij en haar familie op last van de bezetter Den Haag verlaten en verhuisden zij en haar familie naar Nunspeet: Albertlaan 6. Vandaar na enige tijd naar een Joods bejaardenhuis in Amsterdam. In 1942 werd zij met alle andere bewoners naar het concentratiekamp Westerbork overgebracht en op 25-09-1942 gedeporteerd "Nach dem Osten".&nbsp; Cäcilie was een deftig oud vrouwtje en had altijd een zwart fluwelen bandje om haar hals om de rimpels te bedekken. &nbsp;Haar achterkleinzoon kan zich haar nog goed herinneren. Hij was sinds 1937 in Nederland en leerde haar de eerste Nederlandse woorden. "De vingers van mijn voeten zijn zo koud" zei ze eens. Ondanks alle ellende, die ze al had meegemaakt, lachten zij samen veel. De achterkleinzoon hield een pad in een grote jampot met een laddertje en zij ving voor zijn pad levende vliegen voor het raam. In het kleine zomerhuisje in Nunspeet sliep Cäcilie samen met haar dochter in een piepklein kamertje en toen zij naar Amsterdam ging heeft haar dochter Ella getracht zich van het leven te beroven. In de nazomer van 1942 gingen de Duitsers scherper ingrijpen. De Joden kwamen niet uit zichzelf? Welnug men ging ze uit hun huizen ophalen. Ze behoorden zich na 8 uur 's avonds immers thuis te bevinden…? Op 30 Augustus 1942, vlak voordat de Duitsers begonnen op te halen, telde Amsterdam een 150 Joodse rusthuizen. Deze kwamen voor de Duitsers in aanmerking: wat leek gemakkelijker dan volstrekt weerloze, niet zelden zieke, oude mensen op te halen? Zo haalden ze ook overgrootmoeder Cecilie Skall-Hirsch weg uit het Joods tehuis in Amsterdam. Ze was toen 82 jaar oud. Op 25 September werd ze vanuit Westerbork gedeporteerd nach dem Osten". In Yad Vashem in Jeruzalem staat genoteerd dat ze op 28 September 1942 is gestorven in Auschwitz. Op diezelfde 25e September heet het in de zgn. Centrale Commissie: "Wat de rusthuizen betreft, schijnt thans bereikt te zijn dat men deze met rust laat."

CäcilieSkall-Hirsch

Cäcilie
Skall-Hirsch