In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork vertellen we de verhalen van meer dan honderdduizend Joden en Sinti en Roma die vanuit Nederland naar vernietigings- en concentratiekampen werden gedeporteerd. Ook de naoorlogse functies van de historische plek komen aan bod.

Kamp Westerbork bestaat sinds 1939 en heeft door de jaren heen verschillende functies gehad. Ontdek hieronder welke dit waren.

Vanaf 1942 begonnen de nazi’s met de deportaties van voornamelijk Joden uit heel Europa naar vernietigingskampen in het Oosten. Dit had gevolgen voor kamp Westerbork. Het werd uitgebreid met een groot aantal barakken en kleinere gebouwen. Op 1 juli werd het kamp aangewezen als Polizeiliches Judendurchgangslager. Er werden prikkeldraadomheiningen en zeven wachttorens geplaatst. 

Door&shy;gangs&shy;kamp

Doorgangskamp

Toen vanaf 1938 de situatie voor Joden in Duitsland steeds gevaarlijker werd, vluchtten velen van hen naar Nederland. Om deze stroom mensen te reguleren, besloot de regering een centraal vluchtelingenkamp op te richten. Een stuk braakliggend terrein aan de rand van Westerbork bleek een geschikte locatie.  In augustus 1939 werd begonnen met de bouw van de barakken, in oktober van datzelfde jaar kwamen de eerste bewoners aan. 

Vluch&shy;te&shy;lin&shy;gen&shy;kamp

Vluchtelingenkamp

Tussen 24 april 1945 en 1 december 1948 was kamp Westerbork een interneringskamp voor NSB’ers, SS’ers en andere personen, die van samenwerking met de nazi’s werden verdacht. Op het moment dat de eerste geïnterneerden het kamp betraden, werd Westerbork nog door ongeveer 850 bevrijde Joden bewoond.  

In&shy;ter&shy;ne&shy;rings&shy;kamp

Interneringskamp

In 1949 nam het Ministerie van Oorlog kamp Westerbork tijdelijk over. De dekolonisatieoorlog in het voormalige Nederlands-Indië was in volle gang, met als gevolg een groot gebrek aan militaire kampementen in Nederland. Westerbork werd een opleidingskamp voor soldaten, die onder meer naar Nederlands-Indië zouden vertrekken.  

Mi&shy;li&shy;tair kamp

Militair kamp

De meeste Indische Nederlanders hadden de oorlog in Japanse interneringskampen doorgebracht.  Velen van hen voelden zich na de bevrijding niet meer veilig en besloten noodgedwongen naar Nederland te vertrekken. Als opvanglocaties werd gekozen voor een aantal kampen die in de oorlog door de nazi’s waren gebruikt, zoals kamp Westerbork. De locaties werden anders genoemd: voortaan waren het ‘woonoorden’ en ‘opvangcentra’. Westerbork werd ‘De Schattenberg’ genoemd.   

Re&shy;pa&shy;tri&shy;ë&shy;rings&shy;kamp

Repatriëringskamp

Vanaf 1951 werd het voormalige kamp een woonoord voor enkele duizenden Molukkers. KNIL-militairen en hun gezinnen zouden hier tijdelijk gehuisvest worden, omdat de situatie voor hen door de onafhankelijkheidsstrijd op de Molukken gevaarlijk werd. De laatste bewoners vertrokken uiteindelijk in 1971.   

Schat&shy;ten&shy;berg

Schattenberg

Hoe ervaar je iets dat niet meer bestaat? Het terrein van het voormalige kamp Westerbork heeft sinds het begin van de jaren zeventig verschillende aanpassingen ondergaan om de historische plek herkenbaarder te maken. In 1983 opende koningin Beatrix officieel het Herinneringscentrum.   

Plek van her&shy;in&shy;ne&shy;ring

Plek van herinnering

Het kamp door de jaren heen

Dit verhaal werd opgetekend door conservator Guido Abuys. Meer over de familie Enthoven is te vinden in het boek Kroniek van het geslacht Enthoven (Zutphen 1991).&nbsp;

Het is 23 mei 1945. Henriette Enthoven-van Lier schrijft vanuit Mont Pèlerin in Zwitserland een brief aan haar familie, waarin ze terugkijkt naar het transport van kamp Westerbork naar Theresienstadt en haar aankomst in dit getto.

"Ik werd met enige kennissen in een bananenwagen gestopt..."

Gerdien Verschoor was tussen 2019 en 2022 de directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dit verhaal publiceerde zij op haar <a href="https://gerdienverschoor.wordpress.com/2019/02/07/het-treinbord/#more-3294">eigen website</a>.

Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn: het was na de Wende en ik werkte bij de Nederlandse Ambassade in Warschau. Alles in Polen veranderde. Als attaché voor pers- en culturele zaken richtte ik me niet alleen op pers en cultuur, maar ook op de historische en maatschappelijke onderwerpen die in die periode actueel waren. Vele musea en historische instituten maakten een transitie door: nu Polen het communisme van zich had afgeschud, konden vele verhalen eindelijk op een andere manier verteld worden.

Het treinbord

Dit verhaal, geschreven door conservator Guido Abuys, werd in 2018 als column gepubliceerd op de website van het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.&nbsp;

Een houten beeldje van een jongen van een jaar of twaalf, gekleed in een blouse, korte broek, hoge sokken en wandelschoenen. Op het voetstuk zijn de initialen E.B. ingekrast en is het jaar 1941 duidelijk zichtbaar. Het beeldje zou geschonken zijn aan Jacques Schol, directeur van het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork.&nbsp;

Een jongen vereeuwigd in hout

In juni 2025 verscheen Sprekende stenen. Stolpersteine in Zwolle, een publicatie waarin de verhalen van Joodse inwoners van Zwolle worden belicht. Ook voor het gezin Caneel, dat voor hun deportatie aan de Vispoortenplas 10 woonde, zijn struikelstenen gelegd.&nbsp;

Carolina Caneel-Bamberg, haar man Salomon Caneel en hun zoontje Mozes “Max” Caneel werden begin oktober 1942 vanuit Zwolle naar kamp Westerbork gebracht. Het was in die dagen overvol in het kamp: door de ontruiming van de Joodse werkkampen en de razzia’s waarbij de familieleden van de Joodse dwangarbeiders werden opgehaald, kwamen er zo’n 12.000 personen naar het kamp. In een brief aan vriendin Janny Bosman schrijft Carolina over de chaotische situatie en de onwetendheid over hun verdere lot. Ook vraagt ze om een paar hoge schoenen of laarsjes in maat 26 voor zoontje Max en een stel dekens, want die zijn ze inmiddels kwijtgeraakt.&nbsp;

"Onze Max is een reuzelieve schat..."

Onze collecties in beeld

Westerbork Digitaal

We zijn druk bezig met het toevoegen en aanvullen van informatie op deze website. We voegen dagelijks nieuwe collectiestukken toe en vullen persoonsgegevens aan, dus kom zeker nog eens terug!

Platform in ontwikkeling

Op deze pagina vind je een overzicht van verhalen over kamp Westerbork. Zo kun je meer te weten komen over personen die in het kamp gevangen zaten of over objecten uit onze collecties. Ook bieden we themaverhalen aan en laten we zien welke locaties in Nederland, direct of indirect, een verbinding hebben met kamp Westerbork. 

Verhalen

Dit verhaal werd geschreven door Annelies Kok in het kader van het Nationaal Programma Herdenking Vervolging Sinti &amp; Roma.&nbsp; &nbsp;

Over deze drie mensen is niet veel bekend. De gezinskaart van vader Heinrich Wiegand meldt dat hij de zoon was van Johann Wiegand en Johanna Wagner en dat hij werd geboren&nbsp;op 15 januari 1901 in Rosenheim. De twee kinderen staan niet op deze kaart vermeld, evenmin is duidelijk wie de moeder van de kinderen is. Een vermoeden is dat zij een dochter is van het paar Carlo Basili en Emma Graf of Gräf. De achternaam van de kinderen Greef zou dan hiervan een verbastering kunnen zijn.&nbsp;

Heinrich Wiegand was reizend musicus en samen met zijn familie handelde hij in tweedehands violen. Ook stonden ze onder contract bij Circus Toni Boltini, daar zouden vier familieleden muziek maken en twee helpen bij verschillende werkzaamheden.

De Nederlandse overheid zag Sinti, Roma en andere groepen rondtrekkende reizigers al ver voor de Tweede Wereldoorlog als een ‘probleem’. Ze werden gestigmatiseerd als dieven, bedelaars en asocialen. Ook een deel van de lokale bevolking dacht er zo over.

Tijdens de beginjaren van de Duitse bezetting werden de Sinti- en Romafamilies in Nederland echter nog met rust gelaten. Dat veranderde in mei 1943 toen de Duitse bezetter het beleid rond woonwagenbewoners, waaronder Sinti- en Romafamilies, aanscherpte. De woonwagenbewoners moesten zich vanaf dat moment in verzamelkampen concentreren en vanaf 1 juli van dat jaar werd er ook een trekverbod ingesteld.

Heinrich Wiegand en zijn twee kinderen Dolfina en Soni trokken hierop in een woning aan de Koningstraat 62 in Arnhem, samen met het gezin van zijn broer Josef en nog een ander gezin. De woning was krap en er was maar één kraan en één defect toilet.

De situatie in het huis werd gedurende de tijd vorderde steeds meer onhoudbaar en begin maart 1944 deden de broers het verzoek aan de gewestelijke politiepresident of zij hun woonwagens in Dieren weer mochten betrekken. Daarop volgde een negatief advies van de directeur Sociale Zaken van Rheden: de woonwagens zouden zich in een te slechte staat voor bewoning bevinden. De gewestelijke politiepresident oordeelde daarentegen toch positief: de gezinnen mochten hun woonwagens weer betrekken mits ze daarmee naar het verzamelkamp in Zutphen zouden gaan.

Dit was echter niet de bedoeling, aldus de broers Wiegand. Ze dienden een nieuw verzoek in: door hun beroep van reizend musicus konden ze eigenlijk maar steeds kort op één plaats verblijven, ‘hetgeen bij de huidige woningnood ernstige moeilijkheden oplevert’. Tevens vermeldden ze dat ze een contract hadden bij Circus Boltini. Ze voegden verklaringen van het Muziekgilde der Nederlandsche Kultuurkamer toe.&nbsp;

Dit alles zonder succes: de gewestelijke politiepresident stond reizen niet langer toe. Daarnaast lichtte de politiepresident de Kultuurkamer in over de ‘ware aard’ van de aanvragers, die bij de politie als ‘werkschuw’ bekend stonden. Circusdirecteur Toni Boltini zou daarbij verklaard hebben dat de families liever langs de weg zwierven dan daadwerkelijk werk verrichtten. Heinrich Wiegand en de kinderen bleven hierop in de woning aan de Koningstraat 62. Van de andere twee families is dit niet bekend.&nbsp;

Op zondagmiddag 14 mei 1944 werden de voorbereidingen voor een aanstaande ‘Zigeunerrazzia’ in gang gezet met een geheim en zeer dringend telexbericht naar de gewestelijke politiepresidenten in Amsterdam, Rotterdam, Eindhoven, Arnhem en Groningen.&nbsp;

<blockquote>[ .. . ] Met het doel eener centrale aanhouding van alle in Nederland verblijvende personen, die de kenmerken der Zigeuners bezitten, moeten met instemming van den Befehlshaber der Ordnungspolizei op dinsdag 16 mei 1944 te 7.00 uur alle Zigeunerfamilies, alle kinderen inbegrepen, door personeel van de Nederlandsche Politie onverwijld naar het kamp Westerbork worden overgebracht en wel tot uiterlijk 20.00 uur. Onder het bovenstaande vallen alle personen, die op grond van hun uiterlijk, hun zeden en gewoonten als Zigeuners of als Zigeunerhalfbloeden kunnen worden aangemerkt, zoomede alle personen die naar de geaardheid der Zigeuners rondtrekken.</blockquote>

Op 16 mei 1944 werd deze opdracht door Nederlandse politieagenten uitgevoerd en werden Heinrich Wiegand en zijn kinderen Dolfina en Soni weggehaald uit hun woning en naar kamp Westerbork vervoerd. Met hen ondergingen 575 andere Sinti, Roma en woonwagenbewoners dit lot.&nbsp;De Nederlandse politie was bij de razzia grondig tewerk gegaan en had het criterium wie er Sinti en Roma was en wie niet, niet zo nauw genomen. Daardoor werden er vanuit kamp Westerbork 333 personen teruggestuurd, zij hadden een buitenlands paspoort of waren ‘Arische woonwagenbewoners’. &nbsp;

De Sinti- en Romafamilies zonder deze papieren, waaronder Heinrich Wiegand en Dolfina en Soni Greef, moesten blijven. In kamp Westerbork werden ze geregistreerd en daarna werden, onder het mom dat alles later zou worden teruggegeven, hun waardevolle eigendommen, geld en sieraden, afgenomen. Een ontluizing volgde, waarbij hun haar werd afgeschoren. Ze werden, met 242 andere Roma en Sinti, waaronder tenminste 121 kinderen, verzameld in barak 69 van het kamp.

Op 19 mei 1944 volgde hun deportatie naar Auschwitz-Birkenau, het zogenaamde ‘Zigeunertransport’. Dit was het door Rudolf Breslauer gefilmde transport met daarin de iconische beelden van Settela Steinbach tussen de schuifdeuren van de trein. Deze trein had twee bestemmingen, vooraan waren zes derdeklasrijtuigen met daarin 238 Joden die naar Bergen-Belsen werden gedeporteerd en daarachter kwamen goederenwagons met bestemming Auschwitz. De vijf goederenwagons waarin zich 245 Sinti en Roma bevonden, waren met de letter Z gemarkeerd.

Heinrich Wiegand en zijn kinderen zaten in deze trein. Onderweg werden er in de met een Z gemarkeerde wagons nog twee baby’s geboren. Uiteindelijk zouden van de Sinti- en Romafamilies slechts 31 personen de Holocaust overleven, onder hen 18 kinderen. Dolfina, Soni en hun vader waren hier niet bij.

De Sinti en Roma kwamen in Auschwitz-Birkenau als familie terecht in het ‘Zigeunerlager’, dit bestond uit dertig overvolle paardenbarakken. Er zaten daar op dat moment zo’n 22.000 gevangenen. De leefomstandigheden waren verschrikkelijk, de hoeveelheid voedsel was volstrekt ontoereikend en er waren nauwelijks sanitaire mogelijkheden. De latrines werden zelden geleegd en het water was besmet met ziektekiemen. Het gevolg was dat er epidemieën van tyfus en dysenterie uitbraken. De situatie was zo ondraaglijk dat er op 16 mei 1944, dezelfde dag dat in Nederland de Sinti en Roma waren opgepakt, een opstand was uitgebroken. Deze opstand was mede ingegeven door het feit dat de kampleiding besloten had om het ‘Zigeunerlager’ te liquideren. Bewapend met stokken, scheppen en messen verzetten de gevangenen zich, met gevolg dat de liquidatie niet doorging. Dit bleek slechts uitstel.

Naar hoe het de vijfjarige Dolfina en de driejarige Soni is vergaan, kunnen we slechts gissen. Na het einde van de oorlog rapporteerde&nbsp;de Joodse gevangene-arts Lucie Adelsberger die Auschwitz overleefde, indringend over de leefomstandigheden van de kinderen.&nbsp;

<blockquote>De kinderen waren, net als de volwassenen, niets meer dan vel over been, zonder spieren of vet, en een dunne, perkamentachtige huid schuurde overal door de harde randen van het skelet (...). Maar de ellende van deze wurmpjes sneed nog dieper in het hart. Misschien omdat hun gezichten alle kinderlijke eigenschappen hadden verloren en met seniele trekken uit holle ogen staarden (...). Schurft bedekte het ondervoede lichaam van top tot teen en beroofde het van zijn laatste krachten. De mond werd weggevreten door nomazweren die diep in de kaken boorden, de kaken uitholden en de wangen perforeerden als kanker (...). Honger en dorst, kou en pijn hielden de kinderen 's nachts wakker. Hun gekreun zwol aan als een orkaan en galmde door het hele blok.</blockquote>

Uiteindelijk werd het Zigeunerlager in de nacht van 2 op 3 augustus 1944 alsnog geliquideerd. De nog arbeidsgeschikte mensen waren al eerder overgebracht naar werkkampen, mannen naar Buchenwald en vrouwen naar onder meer Ravensbrück.&nbsp;

Dolfina, Soni en hun vader werden, samen met de overgebleven Sinti en Romafamilies, vergast in de gaskamers. Dolfina Greef was vijf jaar, Soni Henricus Greef was drie jaar, hun vader Heinrich Wiegand was 35 jaar oud.

Dolfina Greef kwam op 14 februari 1939 in Veghel ter wereld. Haar broertje Soni Henricus Greef werd geboren op 28 mei 1941 in Tilburg. Dolfina en Soni waren vijf en twee jaar oud toen zij tijdens de ‘Zigeunerrazzia’ van 16 mei 1944 met hun vader Heinrich Wiegand uit hun huis aan de Koningstraat 62 in Arnhem opgehaald werden.&nbsp;

Heinrich Wiegand

Het verhaal van Dolfina Greef

Van: Felix Aan: Beste familie Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1943-07-05 Onderwerp: omstandigheden ('het is hier wel geen eldorade, maar toch heus uit te houden' en 'het is hier net Amsterdam, zoveel bekenden ontmoet men hier') ; voedsel; transporten.

Van: Felix Aan: Beste familie Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1943-07-05 Onderwerp: omstandigheden ('het is hier wel geen eldorade, maar toch heus uit te houden' en 'het is hier net Amsterdam, zoveel bekenden ontmoet men hier') ; voedsel; transporten.

Brief van Felix aan familie vanuit kamp Westerbork

Warmvoedselkaart, Gem. Amsterdam Van: Meijer-Verduin, R.

Warmvoedselkaart, Gem. Amsterdam Van: Meijer-Verduin, R.

Bewijs voor het kunnen ophalen van een warme maaltijd

Lagersonderbefehl&nbsp; Datum: 1943-10-19&nbsp; Plaats: Westerbork, kamp&nbsp; Besmettelijke ziekten; verkeer tussen kamp en buitenwereld; bepalingen interne kampleven Blz.: 5

Lagersonderbefehl&nbsp; Datum: 1943-10-19&nbsp; Plaats: Westerbork, kamp&nbsp; Besmettelijke ziekten; verkeer tussen kamp en buitenwereld; bepalingen interne kampleven Blz.: 5

Lagersonderbefehl betreffende besmettelijke ziekten

Dit verhaal werd geschreven door Yvonne Vos in het kader van het project Nationaal Programma Herdenking Vervolging Sinti &amp; Roma.&nbsp;

Harry Pumt, geboren op 10 april 1939 in Den Haag, was de jongste telg uit het gezin Pumt. Hij had twee oudere zusjes, Maria (1930) en Elisabeth (1934), en een oudere broer, Christian (1935). Vader Adolph Pumt was in 1904 in Delft geboren. Het is niet bekend wie zijn moeder was.&nbsp;

In 1943 kregen Harry en zijn familie te maken met de nazimaatregelen tegen de Sinti en Roma. Er kwam onder meer een reisverbod en Sinti en Roma moesten in verzamelkampen buiten de grote steden gaan wonen. Een deel van de Sinti en Roma dook hierop onder of besloot (clandestien) in leegstaande woningen / woonwagens op verscheidene plekken in Nederland te gaan leven. Zo ook de familie van Harry, die een woonwagen aan de Hemsterhuisstraat 145 in “hun eigen” Den Haag betrok.

In mei 1944 ontving de Nederlandse Directeur-Generaal voor de Politie van de bezetter instructies voor een actie gericht tegen Sinti en Roma. Op 16 mei zouden overal in Nederland Sinti en Roma opgehaald moeten worden en naar kamp Westerbork moeten worden overgebracht. In Den Haag ging het om meer dan 100 mannen, vrouwen en kinderen die op verschillende plaatsen en straten rond de Veenkade leefden, zoals de familie Pumt.

Op 16 mei, om 04.00 uur in de ochtend, trokken agenten vervolgens van huis tot wagen in de Hofstad. Ze bonkten op de deuren, en dwongen de betreffende Sintj en Roma hun thuis te verlaten en naar het politiebureau aan de Mauritskade te lopen. De huizen en woonwagens werden verzegeld.&nbsp;

Op het politiebureau namen agenten de identiteitspapieren in, en vandaar werden de Sinti en Roma met vrachtwagens naar het station gebracht. Een overlevende:&nbsp;

<blockquote>“Tot die ochtend in mei, toen de NSB’ers kwamen. Dat waren geen Duitsers, nee. Ze hadden de straat al afgezet en we moesten mee naar het station”.</blockquote>

Er volgende een transport per trein naar Drenthe waar de bewakingstroepen van kamp Westerbork hen opwachtten. Er werd die dag een grote groep Sinti en Roma opgepakt in Den Haag en de dag daarna nog enkele mensen. Hieronder aldus ook Harry en zijn familie.

Harry Pumt bleef uiteindelijk slechts drie dagen in kamp Westerbork. Op 19 mei 1944 werd hij samen met 244 andere Sinti en Roma op transport gesteld naar Auschwitz-Birkenau. Deze treinreis duurde drie dagen en nachten.

In Auschwitz aangekomen, werden Harry en zijn familie naar het zogenaamde ‘Zigeunerlager’ gebracht, waar hij in barak 18, de Hollandse barak, terechtkwam. In dit gedeelte van Birkenau werden de mannen en vrouwen niet van elkaar gescheiden, terwijl dat voor alle andere gevangenen wel gold.

Mede omdat er ruimtegebrek dreigde te ontstaan in Auschwitz, werden, vlak nadat Harry Pumt als gevangene was ingeschreven, 1.500 mannen en vrouwen naar kampen als Buchenwald en Ravensbruck weggestuurd om er te gaan ‘werken’, waaronder 75 Nederlandse mannen en 20 Nederlandse vrouwen. Zeer waarschijnlijk was Harry’s vader één van hen. Hij werd later vermoord in het in de Vogezen gelegen kamp Mittelbau-Dora.

Wat achterbleef in het vernietigingskamp waren met name oudere mannen en vrouwen, en jonge kinderen en hun moeders. Begin augustus werd door de nazi’s besloten hun leven op een meedogenloze wijze te beëindigen.&nbsp;

In de nacht van 2 op 3 augustus 1944 omsingelden de SS-bewakers het ‘Zigeunerlager’ en begonnen de barakken een voor een leeg te halen. Ze sloegen de gevangen en sleepten hen naar buiten. De Joodse Lucie Adelsberger (1895) was begin augustus 1944 als arts werkzaam in het ‘Zigeunerlager’. Zij vertelde na de oorlog:

<blockquote>“De deuren werden opengegooid, de SS stormde binnen. De ontruiming begon. De mensen werden uit de bedden getrokken, als bundels gepakt en eruit gedragen. We stonden erbij en moesten machteloos toezien. In enkele minuten was de barak leeg. Ieder bed werd nogmaals aan een onderzoek onderworpen en elke hoek van de barak doorzocht. De barak werd weer vergrendeld en de SS vertrok met haar slachtoffers. Wij bleven ongedeerd achter.”</blockquote>

Gedurende de nacht van 2 augustus 1944 en de dag die erop volgde, werden uiteindelijk alle overgebleven Sinti en Roma vergast. Hieronder ook Harry Pumt, zijn beider zusjes en broer.&nbsp; Harry werd slechts vijf jaar oud.

Yvonne Vos beschrijft het korte leven van Harry Pumt, een Sinti jongen uit Den Haag. Hij werd begin augustus 1944 in de gaskamer van het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau door de nazi’s vermoord.&nbsp;

Harry Pumt

Het verhaal van Harry Pumt

Van: Joodse Raad voor Amsterdam Aan: Matteman, Fam. Plaats: Amsterdam Datum: 1943-02-05 Onderwerp: bericht uit lager Westerbork ontvangen dat u namens Salomon Matteman verzocht wordt een pakket levensmiddelen klaar te maken

Van: Joodse Raad voor Amsterdam Aan: Matteman, Fam. Plaats: Amsterdam Datum: 1943-02-05 Onderwerp: bericht uit lager Westerbork ontvangen dat u namens Salomon Matteman verzocht wordt een pakket levensmiddelen klaar te maken

Brief van de Joodse Raad voor Amsterdam aan de familie Matteman

Van: Vries, de, Moritz, Fam. Aan: Boer, de, Fam. Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1942-07-22 Onderwerp: sturen van pakketten, transporten; het gaat om Duits-Joodse vluchtelingen, die behoren tot de oorspronkelijke bevolking. De schrijver, die al sinds 1940 in het kamp zit, geeft een summier beeld over de onrust in het kamp tijdens de transporten van de eerste week vanaf 15 juli 1942. Als kampbewoner/kampgevangene was hij betrokken bij de afwikkeling van de eerste drie transporten. Hij weet niet of zijn gezin lang kan blijven en of zij mogelijk ook in aanmerking komen voor deportatie naar Duitsland om te gaan werken.

Van: Vries, de, Moritz, Fam. Aan: Boer, de, Fam. Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1942-07-22 Onderwerp: sturen van pakketten, transporten; het gaat om Duits-Joodse vluchtelingen, die behoren tot de oorspronkelijke bevolking. De schrijver, die al sinds 1940 in het kamp zit, geeft een summier beeld over de onrust in het kamp tijdens de transporten van de eerste week vanaf 15 juli 1942. Als kampbewoner/kampgevangene was hij betrokken bij de afwikkeling van de eerste drie transporten. Hij weet niet of zijn gezin lang kan blijven en of zij mogelijk ook in aanmerking komen voor deportatie naar Duitsland om te gaan werken.

Brief

Van: Wallega, Jacques (Isaac)&nbsp; Plaats: Westerbork, doorgangskamp Datum: 1943-07-17 Betreft: Bewijs dat Jacques Wallega op 17 juli 1943 is vrijgesteld van werk.&nbsp; &nbsp;

Van: Wallega, Jacques (Isaac)&nbsp; Plaats: Westerbork, doorgangskamp Datum: 1943-07-17 Betreft: Bewijs dat Jacques Wallega op 17 juli 1943 is vrijgesteld van werk.&nbsp; &nbsp;

Bewijs dat Jacques Wallega op 17 juli 1943 dienstvrij is

Sonder-Ausweis Kautsky, Edith, 20-2-25, B5 ist berechtigt das Lager Westerbork zu verlassen, um in: allen Betrieben Arbeiten zu verrichten (DB 2).&nbsp; Gültig bis: nur in O.D. Begleitung

Sonder-Ausweis Kautsky, Edith, 20-2-25, B5 ist berechtigt das Lager Westerbork zu verlassen, um in: allen Betrieben Arbeiten zu verrichten (DB 2).&nbsp; Gültig bis: nur in O.D. Begleitung

Sonderausweis van Edith Kautsky

Calendarium kamp Westerbork

1936

Van: Meents, Max Aan: Brouwers, Ans Plaats: Hardenberg, Joods werkkamp Molengoot Datum: 1942-07-30 Onderwerp: telegram in verband met de verjaardag van zijn verloofde.

Van: Meents, Max Aan: Brouwers, Ans Plaats: Hardenberg, Joods werkkamp Molengoot Datum: 1942-07-30 Onderwerp: telegram in verband met de verjaardag van zijn verloofde.

Telegram van Max Meents aan zijn verloofde Ans Brouwers vanuit Hardenberg

Winterlandschap. Een winterlandschap met rijp op de bomen en een huis op de achtergrond. Drenthe, 1939-1940. Achter op de foto staat: 'Onderweg naar het vluchtelingenkamp, winter 1939-1940'.

Winterlandschap. Een winterlandschap met rijp op de bomen en een huis op de achtergrond. Drenthe, 1939-1940. Achter op de foto staat: 'Onderweg naar het vluchtelingenkamp, winter 1939-1940'.

van een winterlandschap op weg naar het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork

Fotograaf: J. van Opijnen.&nbsp; Afbraak van de barakken van woonoord Schattenberg. Schattenberg, 1971 Afbraak van de barakken met op achtergrond de schoorsteenpijp; voormalig badhuis en ketelhuis langs de centrale weg van het woonoord.

Fotograaf: J. van Opijnen.&nbsp; Afbraak van de barakken van woonoord Schattenberg. Schattenberg, 1971 Afbraak van de barakken met op achtergrond de schoorsteenpijp; voormalig badhuis en ketelhuis langs de centrale weg van het woonoord.

Foto van de afbraak van barakken in woonoord Schattenberg

Buitenlandse Joden kamp Westerbork

Duitse en Oostenrijkse Joden kamp Westerbork

Van: Fliegende Kolonne (FK) Datum: 1944-03-13 Plaats: Westerbork, kamp Onderwerp: namenlijst van personen (23) werkzaam of werkzaam geweest voor de FK met geboortedatum en baraknummer (gewijzigde).

Van: Fliegende Kolonne (FK) Datum: 1944-03-13 Plaats: Westerbork, kamp Onderwerp: namenlijst van personen (23) werkzaam of werkzaam geweest voor de FK met geboortedatum en baraknummer (gewijzigde).

Namenlijst van kampgevangenen werkzaam voor de Fliegende Kolonne in maart 1944

Van: Haenen, V.C. (notaris) Aan: Vos, de, R. Plaats: Maastricht Datum:&nbsp;1943-1944 Onderwerp: Emil Leeraar en dochter Oeseke zijn afgereisd.

Van: Haenen, V.C. (notaris) Aan: Vos, de, R. Plaats: Maastricht Datum:&nbsp;1943-1944 Onderwerp: Emil Leeraar en dochter Oeseke zijn afgereisd.

Brief van notaris V.C. Haenen aan R. de Vos vanuit Maastricht over het vetrek van Emile Leraar en zijn dochter

Van: Feldman-Kan, Lotte Ruth (via B. Vos)) Aan: Feldman, T. Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1944-05-20 Onderwerp: morgen niet bij je!; bidt dat ze spoedig bij elkaar zullen zijn; een gesprek met de oude heer, uitspraak over de liefde, hij hoopt dat Lotte spoedig naar huis kan om zijn vrouw te kunnen bezoeken; kaarten graag nummeren; over haar zaak, over ontslag (hoop); had je nog iets aan de beschrijving van de man die het verhoor af nam; Lotte heeft nu een echte verpleegstersjurk aan en werkt nog op haar vaders afdeling; herinneringen….

Van: Feldman-Kan, Lotte Ruth (via B. Vos)) Aan: Feldman, T. Plaats: Westerbork, kamp Datum: 1944-05-20 Onderwerp: morgen niet bij je!; bidt dat ze spoedig bij elkaar zullen zijn; een gesprek met de oude heer, uitspraak over de liefde, hij hoopt dat Lotte spoedig naar huis kan om zijn vrouw te kunnen bezoeken; kaarten graag nummeren; over haar zaak, over ontslag (hoop); had je nog iets aan de beschrijving van de man die het verhoor af nam; Lotte heeft nu een echte verpleegstersjurk aan en werkt nog op haar vaders afdeling; herinneringen….

Brief van Lotte Ruth Feldman-Kan (via B. Vos) aan haar echtgenoot vanuit kamp Westerbork

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Amersfoort, kamp Datum: 1941-12-21 Onderwerp: van Amsterdam naar Amersfoort overgeplaatst; Nora mag hem iedere maand schrijven; Isaac is gezond; je mag ook typen…; hij wil graag weten hoe het met de baby is…hoe is het om moeder te zijn, hoe vindt Chaja het kindje…; …

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Amersfoort, kamp Datum: 1941-12-21 Onderwerp: van Amsterdam naar Amersfoort overgeplaatst; Nora mag hem iedere maand schrijven; Isaac is gezond; je mag ook typen…; hij wil graag weten hoe het met de baby is…hoe is het om moeder te zijn, hoe vindt Chaja het kindje…; …

Brief van Isaac van Bergen aan zijn vrouw en kinderen vanuit kamp Amersfoort

Van: Dalsheim, Lina Aan: Dijk, van Gretha Plaats: Apeldoornsche Bosch Datum: begin oktober 1942 Onderwerp: Heeft bericht dat ouders zijn doorgestuurd en ook de familie Stern (uit Assen?); vraag naar verzegeling ouderlijk huis in Borger; heeft stempel in stamkaart en is voorlopig vrijgesteld; Wiesje Bamberg is nog steeds in Scheemda

Van: Dalsheim, Lina Aan: Dijk, van Gretha Plaats: Apeldoornsche Bosch Datum: begin oktober 1942 Onderwerp: Heeft bericht dat ouders zijn doorgestuurd en ook de familie Stern (uit Assen?); vraag naar verzegeling ouderlijk huis in Borger; heeft stempel in stamkaart en is voorlopig vrijgesteld; Wiesje Bamberg is nog steeds in Scheemda

Brief van Lina Dalsheim aan Gretha van Dijk vanuit het Apeldoornsche Bosch

Transporten buiten kamp Westerbork

Het Verloren Transport

Van: het hoofdbestuur van de Posterijen, Telegrafie en Telefonie Aan: belanghebbenden Plaats: Den Haag Datum: 1940-10-11 Onderwerp: uitsluiten van overheidspersoneel van Joods bloed.&nbsp;

Van: het hoofdbestuur van de Posterijen, Telegrafie en Telefonie Aan: belanghebbenden Plaats: Den Haag Datum: 1940-10-11 Onderwerp: uitsluiten van overheidspersoneel van Joods bloed.&nbsp;

JacobScheffer

Jacob
Scheffer