In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork vertellen we de verhalen van meer dan honderdduizend Joden en Sinti en Roma die vanuit Nederland naar vernietigings- en concentratiekampen werden gedeporteerd. Ook de naoorlogse functies van de historische plek komen aan bod.

Kamp Westerbork bestaat sinds 1939 en heeft door de jaren heen verschillende functies gehad. Ontdek hieronder welke dit waren.

Vanaf 1942 begonnen de nazi’s met de deportaties van voornamelijk Joden uit heel Europa naar vernietigingskampen in het Oosten. Dit had gevolgen voor kamp Westerbork. Het werd uitgebreid met een groot aantal barakken en kleinere gebouwen. Op 1 juli werd het kamp aangewezen als Polizeiliches Judendurchgangslager. Er werden prikkeldraadomheiningen en zeven wachttorens geplaatst. 

Door&shy;gangs&shy;kamp

Doorgangskamp

Toen vanaf 1938 de situatie voor Joden in Duitsland steeds gevaarlijker werd, vluchtten velen van hen naar Nederland. Om deze stroom mensen te reguleren, besloot de regering een centraal vluchtelingenkamp op te richten. Een stuk braakliggend terrein aan de rand van Westerbork bleek een geschikte locatie.  In augustus 1939 werd begonnen met de bouw van de barakken, in oktober van datzelfde jaar kwamen de eerste bewoners aan. 

Vluch&shy;te&shy;lin&shy;gen&shy;kamp

Vluchtelingenkamp

Tussen 24 april 1945 en 1 december 1948 was kamp Westerbork een interneringskamp voor NSB’ers, SS’ers en andere personen, die van samenwerking met de nazi’s werden verdacht. Op het moment dat de eerste geïnterneerden het kamp betraden, werd Westerbork nog door ongeveer 850 bevrijde Joden bewoond.  

In&shy;ter&shy;ne&shy;rings&shy;kamp

Interneringskamp

In 1949 nam het Ministerie van Oorlog kamp Westerbork tijdelijk over. De dekolonisatieoorlog in het voormalige Nederlands-Indië was in volle gang, met als gevolg een groot gebrek aan militaire kampementen in Nederland. Westerbork werd een opleidingskamp voor soldaten, die onder meer naar Nederlands-Indië zouden vertrekken.  

Mi&shy;li&shy;tair kamp

Militair kamp

De meeste Indische Nederlanders hadden de oorlog in Japanse interneringskampen doorgebracht.  Velen van hen voelden zich na de bevrijding niet meer veilig en besloten noodgedwongen naar Nederland te vertrekken. Als opvanglocaties werd gekozen voor een aantal kampen die in de oorlog door de nazi’s waren gebruikt, zoals kamp Westerbork. De locaties werden anders genoemd: voortaan waren het ‘woonoorden’ en ‘opvangcentra’. Westerbork werd ‘De Schattenberg’ genoemd.   

Re&shy;pa&shy;tri&shy;ë&shy;rings&shy;kamp

Repatriëringskamp

Vanaf 1951 werd het voormalige kamp een woonoord voor enkele duizenden Molukkers. KNIL-militairen en hun gezinnen zouden hier tijdelijk gehuisvest worden, omdat de situatie voor hen door de onafhankelijkheidsstrijd op de Molukken gevaarlijk werd. De laatste bewoners vertrokken uiteindelijk in 1971.   

Schat&shy;ten&shy;berg

Schattenberg

Hoe ervaar je iets dat niet meer bestaat? Het terrein van het voormalige kamp Westerbork heeft sinds het begin van de jaren zeventig verschillende aanpassingen ondergaan om de historische plek herkenbaarder te maken. In 1983 opende koningin Beatrix officieel het Herinneringscentrum.   

Plek van her&shy;in&shy;ne&shy;ring

Plek van herinnering

Het kamp door de jaren heen

Dit verhaal werd geschreven door Guido Abuys, conservator in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork.&nbsp;

Tijdens het ontsluiten van de originele dagboeken en de rest van collectie van Dina van der Geld, een niet-Joodse vrouw, die aan de Kapelweg in Amersfoort als hulp in de huishouden verantwoordelijk was voor de zorg van de op dit adres ondergedoken Joodse kinderen en volwassenen, kwam ik twee foto’s tegen.

Het verhaal van twee foto's

Dit verhaal werd opgetekend door conservator Guido Abuys. Meer over de familie Enthoven is te vinden in het boek Kroniek van het geslacht Enthoven (Zutphen 1991).&nbsp;

Het is 23 mei 1945. Henriette Enthoven-van Lier schrijft vanuit Mont Pèlerin in Zwitserland een brief aan haar familie, waarin ze terugkijkt naar het transport van kamp Westerbork naar Theresienstadt en haar aankomst in dit getto.

"Ik werd met enige kennissen in een bananenwagen gestopt..."

Gerdien Verschoor was tussen 2019 en 2022 de directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Dit verhaal publiceerde zij op haar <a href="https://gerdienverschoor.wordpress.com/2019/02/07/het-treinbord/#more-3294">eigen website</a>.

Het moet ergens in de jaren negentig geweest zijn: het was na de Wende en ik werkte bij de Nederlandse Ambassade in Warschau. Alles in Polen veranderde. Als attaché voor pers- en culturele zaken richtte ik me niet alleen op pers en cultuur, maar ook op de historische en maatschappelijke onderwerpen die in die periode actueel waren. Vele musea en historische instituten maakten een transitie door: nu Polen het communisme van zich had afgeschud, konden vele verhalen eindelijk op een andere manier verteld worden.

Het treinbord

Alisa Cuuna is nu als medewerker Educatie, Participatie en Publiekswerk werkzaam bij de Leidsche Schouwburg. Hier houdt ze zich bezig met theater en jongeren. De foto's bij dit verhaal werden gemaakt bij de uitvoering van Lieve Settela in het Herinneringscentrum Kamp Westerbork in de zomer van 2024.&nbsp;

Alisa Cuuna behoort tot de groep van Sinti en Roma die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland terechtkwam. Met horten en stoten wist ze voor zichzelf een plekje in de Nederlandse samenleving te veroveren. Tegenwoordig vertelt Alisa op verschillende manieren over de strijd die ze hiervoor heeft moeten leveren, waarbij ze vaak een parallel trekt met de gebeurtenissen tijdens de oorlogsjaren. Een biografische schets van de hand van Yvonne Vos.&nbsp;&nbsp;

Lieve Settela

Dit verhaal werd geschreven door Yvonne Vos in het kader van het Nationaal Programma Herdenking Vervolging Sinti &amp; Roma.&nbsp;&nbsp; Foto: Nationaal Comité 4 en 5 mei&nbsp;

Magdalena Berger werd samen met haar gezinsleden vanuit Den Haag op 16 mei 1944 naar kamp Westerbork overgebracht. Drie dagen later volgde deportatie naar Auschwitz-Birkenau. Tegenwoordig herinnert een monument in onze Hofstad aan hun lot.

Het verhaal van Magdalena Berger

Onze collecties in beeld

Westerbork Digitaal

We zijn druk bezig met het toevoegen en aanvullen van informatie op deze website. We voegen dagelijks nieuwe collectiestukken toe en vullen persoonsgegevens aan, dus kom zeker nog eens terug!

Platform in ontwikkeling

Op deze pagina vind je een overzicht van verhalen over kamp Westerbork. Zo kun je meer te weten komen over personen die in het kamp gevangen zaten of over objecten uit onze collecties. Ook bieden we themaverhalen aan en laten we zien welke locaties in Nederland, direct of indirect, een verbinding hebben met kamp Westerbork. 

Verhalen

Plaatsen in kamp Westerbork

Doorgangskamp Westerbork

Emanuel Degen is in 1909 in Amsterdam geboren. Evenals zijn vader Marcus Degen, wordt hij diamantwerker. Als Emanuel voor de Nationale Militie gekeurd wordt, staat op het formulier dat hij diamantklover is. Emanuel kreeg zijn opleiding bij Atelier Bottenheim in Amsterdam. Op 2 november 1927 wordt hij ingeschreven als lid van de diamantwerkersbond ANDB. Klooven staat op de kaart. De Algemene Nederlandse Diamantbewerkersbond (ANDB) was verreweg de belangrijkste vakbond van de voornamelijk Joodse diamantbewerkers in Amsterdam. De bond werd opgericht in 1894 door onder meer Henri Polak en Jan van Zutphen. In 1936 trouwt Emanuel met Bettie de Wilde. Het echtpaar krijgt in juni 1939 een zoon, Marcus Simon. Ze wonen in Amsterdam aan de Linnaeuskade. Emanuel wordt in het najaar van 1942 opgenomen in sanatorium Zonnestraal wegens een longaandoening. Bettie en haar zoon Marc komen medio november 1943 in kamp Westerbork aan, waar ze in barak 68 worden ondergebracht. Emanuel wordt op 18 mei 1944 in Westerbork ingeschreven. Op het kaartje van de Joodse Raad staat dat hij in Amsterdam werkte voor de vleeschvoorziening en daarom een (tijdelijke) vrijstelling voor transport had.&nbsp; Een dag na aankomst van Emanuel in Westerbork, moet hij zich met zijn vrouw Bettie en zoon Marc melden bij de trein die gereed staat. Dinsdag 19 mei 1944, weer vertrekt een trein naar ‘het oosten’, vrijwel niemand kent de werkelijke bestemming. Het is een transport waar 453 mannen, vrouwen en kinderen mee naar Auschwitz gaan en 238 naar Bergen-Belsen. Kort na het vertrek uit Westerbork stopt de trein in Assen. Daar worden de wagens aangekoppeld van een trein die met 507 gedeporteerden uit het Belgische kamp Mechelen kwam. Emanuel, Bettie en Marcus worden naar Bergen-Belsen gedeporteerd. Moeder en zoon overleven de verschrikkingen. Zij keren na de bevrijding van het kamp terug naar Nederland. Emanuel komt om. Uit het kaartje van de Joodse Raad blijkt dat hij in december 1944 van Bergen Belsen naar Oranienburg is gestuurd, waarschijnlijk het kamp Sachsenhausen. Waar en wanneer Emanuel is gestorven is niet zeker. 31 mei 1945, Bergen-Belsen staat in de overlijdensakte die na de oorlog is opgesteld.&nbsp; Uit het boekje "Struikelstenen Hilversum Bussum", geschreven door Kees Bestebreurtje.&nbsp;

Van: Stertzenbach, Werner Aan: Stella Plaats: Westerbork, Kamp Datum: 1943-04-27 Onderwerp: de beste groeten van vader en moeder van Weezel en de groeten over brengen aan hun (dochter) Liesbeth. ‘Ze zijn nu dan hedenochtend met onze Oost-expresse vertrokken. Ze zijn kalm en dapper en blijkbaar ook in goede stemming gegaan'. De avond ervoor waren ze nog bij Werner op bezoek; Mathilda Spitz was tot nu toe nog in het ziekenhuis, verdacht van roodvonk. het bleek niet juist te zijn. ze zal uit het ziekenhuis worden ontslagen en ze is bang volgende week op transport te moeten gaan. Stella kan aan haar moeder doorgeven dat ze genoeg levensmiddelen heeft. ‘Mijn kampmoeder is in een bijzondere nare situatie. Zij moet hoogst waarschijnlijk op transport als gevolg van de arrestatie van haar man (Mahlers). Ze ligt nog in het ziekenhuis vanwege haar brandwond, anders was ze vandaag al weggegaan’.&nbsp;

Van: Stertzenbach, Werner Aan: Stella Plaats: Westerbork, Kamp Datum: 1943-04-27 Onderwerp: de beste groeten van vader en moeder van Weezel en de groeten over brengen aan hun (dochter) Liesbeth. ‘Ze zijn nu dan hedenochtend met onze Oost-expresse vertrokken. Ze zijn kalm en dapper en blijkbaar ook in goede stemming gegaan'. De avond ervoor waren ze nog bij Werner op bezoek; Mathilda Spitz was tot nu toe nog in het ziekenhuis, verdacht van roodvonk. het bleek niet juist te zijn. ze zal uit het ziekenhuis worden ontslagen en ze is bang volgende week op transport te moeten gaan. Stella kan aan haar moeder doorgeven dat ze genoeg levensmiddelen heeft. ‘Mijn kampmoeder is in een bijzondere nare situatie. Zij moet hoogst waarschijnlijk op transport als gevolg van de arrestatie van haar man (Mahlers). Ze ligt nog in het ziekenhuis vanwege haar brandwond, anders was ze vandaag al weggegaan’.&nbsp;

Brief van Werner Stertzenbach aan Stella Pach vanuit kamp Westerbork

Foto van Aron Peekel

Linnen armband, kleur donkerblauw met opschrift: Ordonnanz, dienstbereich 2 Nummer 55 Met stempel Lager Westerbork.

Linnen armband, kleur donkerblauw met opschrift: Ordonnanz, dienstbereich 2 Nummer 55 Met stempel Lager Westerbork.

Armband Ordonnanz Dienstbereich 2

Op de foto’s stonden de namen van Alfred en Eva Schnell-Jolowicz. Zij waren voor een langere periode woonachtig aan de Kapelweg op nummer 108. Ook Alfreds moeder woonde op dit adres. In eerste instantie zeiden de namen mij niets. Al verder zoekend kwam ik een aantekening tegen over de vondst van dit Joodse echtpaar in een massagraf bij kamp Westerbork. Ineens gaat er van alles door mij heen: Massagraf, Luitenant Konings, het Engelse Werk, het crematorium van kamp Westerbork en een monument.&nbsp;

In de jaren negentig vertelde voormalig Luitenant Konings mij tijdens een interview over de vondst van dit graf in mei 1945 en het herbegraven van het echtpaar op de begraafplaats in het dorp Westerbork. Hij liet naar aanleiding van de ontdekking van het graf een proces-verbaal opmaken waarin alles tot in het detail werd beschreven.

Jaren later kwam ik er achter dat het echtpaar begin oktober 1944 &nbsp;iets buiten Zwolle op het Engelse Werk was geëxecuteerd. Ze werden ter plekke in hun eigen gedolven graf begraven en kort daarna weer opgegraven en naar kamp Westerbork overgebracht. Het was de bedoeling al hun sporen te wissen en hun restanten te laten verassen in het crematorium van het kamp.

Door gebrek aan brandstof konden de ovens niet worden gebruikt en werden de stoffelijke overschotten voor de tweede keer begraven aan de zuidkant van het kamp. In 1945 kreeg luitenant Konings op basis van verhalen en geruchten de opdracht het graf op te sporen en er verslag van te doen.

De originele foto’s van het echtpaar Schnell in het dossier van Dina van der Geld gaven ineens een ander licht op het verhaal. Op de Kapelweg begon dus het verhaal van dit echtpaar. Ze huurden er een kamer en hielden zich zoveel mogelijk koest.

Op zondag 17 augustus 1942 scrhreef Dina van der Geld het volgende in haar dagboek:

<blockquote>“Gisteren was het een ontzettende dag. De familie Schnell had bericht gehad dat ze naar Polen moesten en de oude Mevrouw Schnell moest zich in Amsterdam melden. O, mevrouw huilde zo erg. Juffrouw Loots was juist een paar dagen naar Haarlem maar is meteen teruggekomen. Ik ben er de hele dag geweest en heb als maar kleine dingetjes genaaid en andere werkjes gedaan. En bij elke steek denk je waar en hoelang zullen ze het nog dragen. Mogen ze het wel meenemen en pakken die Duitsers niet alles af. O, al die oude mensen die maar worden weggebracht. Oorspronkelijk zou het in de nacht die volgt van dinsdag op woensdag gebeuren, maar ’t wordt wellicht verdeeld over twee weken. Oh, kon ik ze maar helpen of nog beter verstoppen.”</blockquote>

Het echtpaar Schnell besloot nu echt onder te gaan duiken, eerst in Amersfoort en later in Oldebroek. Door verraad zijn zij met nog vier anderen opgepakt en in de nacht van 3 op 4 oktober 1944 op het&nbsp; Engelse Werk geëxecuteerd. Op de plek van de executie is nu een monument.&nbsp; &nbsp;

Foto van Alfred en Eva Schnell-Jolowicz

Verzoek Van: Jong, de, H. Aan: Gemeente Oude Pekela,&nbsp;Bevolkingsregister Plaats: Amsterdam Datum: 1943-01-04 Onderwerp: verzoek om uittreksels van de godsdienstverklaring van zijn ouders en grootouders in verband met een afstammingsonderzoek.

Verzoek Van: Jong, de, H. Aan: Gemeente Oude Pekela,&nbsp;Bevolkingsregister Plaats: Amsterdam Datum: 1943-01-04 Onderwerp: verzoek om uittreksels van de godsdienstverklaring van zijn ouders en grootouders in verband met een afstammingsonderzoek.

Verzoek van H. de Jong aan het Bevolkingsregister Gemeente Oude Pekela vanuit Amsterdam

Van: Feuerer, Karl Aan:&nbsp; Plaats: München Datum: 1965-01-29 Onderwerp: rechtszaak en vrijspraak Erich Deppner.

Van: Feuerer, Karl Aan:&nbsp; Plaats: München Datum: 1965-01-29 Onderwerp: rechtszaak en vrijspraak Erich Deppner.

Brief van Karl Feuer over de rechtszaak rond Erich Deppner

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Buchenwald Datum: 1942-09-13 Onderwerp: kampnummer 2317, Block 22; vanmorgen Nora's brief van 1 september ontvangen, ook het geld ontvangen; Isaac is geïnteresseerd in elk detail dat over zijn gezin wordt geschreven; over Chaja en Eddy; nog geen deken ontvangen; graag iets schrijven over zijn en haar ouders…

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Buchenwald Datum: 1942-09-13 Onderwerp: kampnummer 2317, Block 22; vanmorgen Nora's brief van 1 september ontvangen, ook het geld ontvangen; Isaac is geïnteresseerd in elk detail dat over zijn gezin wordt geschreven; over Chaja en Eddy; nog geen deken ontvangen; graag iets schrijven over zijn en haar ouders…

Brief van Isaac van Bergen aan zijn vrouw en kinderen vanuit Buchenwald

In kamp Westerbork behoorde zij&nbsp; tot de groep van de gedoopte Joden. Ze had in het kamp al twee verjaardagen in ‘gekozen’ eenzaamheid gevierd. Ze had vele onbekenden, bekenden en familieleden zien vertrekken. Zelf was dacht ze op basis van haar gedoopte status vrijgesteld te zijn van dit lot en hoopte ze tot het einde van de oorlog in kamp Westerbork te kunnen blijven.

In de nacht van 3 op 4 september 1944 kreeg zij echter te horen dat ze zich klaar moest maken voor deportatie naar Theresienstadt. De hele nacht was ze bezig met pakken. De volgende ochtend werd ze onder begeleiding van de Joodse ordedienst naar de trein begeleid. De bagage werd op karren gegooid en in de stromende regen voor de trein gereden. Toen Henriette bij haar wagon aankwam trof ze een ruimte aan dat zo vol met koffers en bagage was, dat er voor de mensen haast geen ruimte meer was.

<blockquote>“Ik werd met enige kennissen in een witte bananenwagen gestopt. We moesten een hangplek vinden tussen de rugzakken en koffers. We hadden brood voor twee dagen meegekregen en er stond een ton met water en een ton voor behoeften midden in de wagon. Toen ik ‘zat’ en rondkeek telde ik 64 personen en toen onze coupé gesloten werd met een ijzeren bout van buiten merkte ik dat de wagon hermetisch afgesloten was en er geen kiertje open was om lucht of licht binnen te laten. Daar de wagen witgekalkt was, hadden we een beetje schemerlicht (…)”</blockquote>

Henriette kreeg tijdens het transport last van haar hart. Ze moest gaan liggen, echter daar was geen plaats voor. Ze heeft zich toen maar gewoon laten vallen en bleef zo een uur liggen. In de nacht kwam de trein in Theresienstadt aan. Het viel niet mee om de kleren en de bagage bij elkaar te rapen. De mensen waren half gek geworden en gaven elkaar geen ruimte. Toen de trein stilhield werden de ijzeren deuren met een ruk geopend en werd er geschreeuwd uit te stappen. Henriette had net het hoognodige kunnen aantrekken, echter haar mantels, dekens en handtassen kon ze niet vinden en ze kreeg geen tijd om het te zoeken. De rest van de nacht moest ze op de grond &nbsp;van een gebouw doorbrengen totdat ze werd geregistreerd en in de Hamburgerkazerne werd ondergebracht.

Begin februari &nbsp;1945 werd Henriette met een groep uitgewisseld naar Zwitserland. Ze slaagde erin met haar zwakke gezondheid kamp Westerbork en Theresienstadt te overleven. In Zwitserland kon ze weer bijkomen en uitrusten en de ellende van bijna twee jaar kamp achter zich laten. Ze keek er naar uit om terug te gaan naar haar geboorteland en haar familie. Echter op 23 juli 1945 ontvingen haar kinderen van de Nederlandse gezant te Bern een telegram met de mededeling dat Henriette tijdens het inpakken van haar bagage voor de terugreis naar Nederland aan een beroerte was overleden.

Brief van Henriette Enthoven-van Lier vanuit Mont-Pèlerin over het transport van 4 september 1944 naar Theresienstadt

In die context werden ook de nationale paviljoens in Auschwitz opnieuw ingericht in de barakken die daarvoor op het voormalige kampterrein ter beschikking werden gesteld. Een groep Nederlandse deskundigen ontwikkelde een nieuwe tentoonstelling voor het Nederlandse paviljoen, en de bestaande tentoonstelling werd ontmanteld. In die tentoonstelling bevond zich zo’n bijzonder en uniek object, dat de conservatoren van het museum in Auschwitz contact opnamen met de Ambassade. Wat was de veiligste manier om het originele treinbord Westerbork-Auschwitz naar Nederland te transporteren?

We kozen voor een pragmatische oplossing. Een koerier bracht het treinbord naar de Ambassade, wij zouden het verder met de diplomatieke post naar Westerbork laten versturen. En zo gebeurde het dat ik op een dinsdagmiddag een dikke enveloppe van een koerier in ontvangst nam en de inhoud ervan voorzichtig tevoorschijn haalde. Ineens stond ik met het originele treinbord in mijn blote handen. Nog voel ik de randen van het metaal, nog ruik ik de wat roestige geur, nog schrik ik van de minuscule witte verfdeeltjes op mijn vingers. Het was een historische sensatie die ik nooit ben vergeten.

Het treinbord is veilig in Herinneringscentrum Kamp Westerbork aangekomen en wordt daar met zorg omringd. Het is nu op de plek waar het hoort te zijn. Alleen al vanuit kamp Westerbork vertrokken vanaf 15 juli 1942 93 treinen naar onder meer Auschwitz, met 107.000 Joodse landgenoten en Roma en Sinti, van wie 102.000 de deportaties niet overleefden.

Als je het Herinneringscentrum nu bezoekt, kun je het treinbord zelf bekijken. In de tentoonstelling Westerbork-Auschwitz wordt het verhaal van het nazikamp verteld, dat symbool staat voor de vernietiging van de Joden in het door de nazi’s bezette Europa, en zijn overlevenden. Ook worden er persoonlijke verhalen verteld en beelden en foto’s van het kamp getoond: van toen en nu.

Ga kijken. We mogen het nooit vergeten.

Treinbord Westerbork - Auschwitz

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Buchenwald Datum: 1942-08-16 Onderwerp: kampnummer 2317, Block 22; brief van 16 juli en 3 augustus ontvangen; hou de nieuwe kamprichtlijnen in de gaten; pakket ontvangen; nog verschillende zaken nodig, waaronder hoge schoenen; de schoenen die waren toegestuurd zijn te klein; over Chaja en over Eddy; ….

Van: van Bergen, Isaac Aan: van Bergen-Diamant, Nora Plaats: Buchenwald Datum: 1942-08-16 Onderwerp: kampnummer 2317, Block 22; brief van 16 juli en 3 augustus ontvangen; hou de nieuwe kamprichtlijnen in de gaten; pakket ontvangen; nog verschillende zaken nodig, waaronder hoge schoenen; de schoenen die waren toegestuurd zijn te klein; over Chaja en over Eddy; ….

Van: Wolff, Machiel Aan: Wolff, Moses en zijn moeder Plaats: Goor Datum: 1943-03-02 Onderwerp: briefkaart van Machiel aan zijn ouders, die nooit verzonden is; eindelijk iets gehoord over zijn moeder; blij dat zijn ouders nog bij elkaar zijn; leuk dat ze het echtpaar Lopes Dias gevonden hebben, die weten de weg wel; graag het nummer van moeders barak voor het sturen van pakketten; al twee pakketten met levensmiddelen verzonden en een pakket met benodigdheden…&nbsp;

Van: Wolff, Machiel Aan: Wolff, Moses en zijn moeder Plaats: Goor Datum: 1943-03-02 Onderwerp: briefkaart van Machiel aan zijn ouders, die nooit verzonden is; eindelijk iets gehoord over zijn moeder; blij dat zijn ouders nog bij elkaar zijn; leuk dat ze het echtpaar Lopes Dias gevonden hebben, die weten de weg wel; graag het nummer van moeders barak voor het sturen van pakketten; al twee pakketten met levensmiddelen verzonden en een pakket met benodigdheden…&nbsp;

Briefkaart van Machiel Wolff aan zijn vader in kamp Westerbork vanuit Goor

Naan is een heel stoer, kleurrijk meisje. Ze komt uit een rijke cultuur. In het boekje&nbsp;Naan en de wonderlijke schoolreis&nbsp;neemt Naan ons mee op haar reis de wijde wereld in. Ze laat zien dat je nooit moet opgeven en dat je zelf je droom kunt waarmaken.&nbsp;

Het boekje&nbsp;Naan en de wonderlijke schoolreis&nbsp;is een creatie van Alisa Cuuna en is geboetseerd naar haar eigen leven. Alisa is een Roma, geboren in 1991 in Aversa nabij Napels, die vanaf haar tiende levensjaar in Nederland woont. Haar vader en moeder komen oorspronkelijk uit het voormalige Joegoslavië en trokken vandaar naar Italië. ‘Mijn ouders vonden het daar prima en hadden er hun draai gevonden. Toch moesten ze daar halverwege de jaren negentig weer weg. En zo kwamen wij in Nederland terecht’, aldus Alisa.&nbsp;

In Nederland aangekomen wordt de familie Cuuna vanwege stateloosheid in de asielprocedure geplaatst. De kinderen kunnen naar school en leren er Nederlands, haar ouders niet. Om die reden leest Alisa voor haar ouders alle officiële stukken met betrekking tot hun procedure en vertaalt deze voor hen. Alisa voelt dit als een grote verantwoordelijkheid. ‘Ik kon hierdoor geen kind meer zijn.’

Als het gezin uitgeprocedeerd is, hebben ze nergens meer recht op. Alisa, 15 jaar oud, wil echter zo graag studeren, dat ze zelf naar scholen gaat om te lobbyen om aangenomen te worden. Zo lukt het haar om HAVO/VWO te doen. Door haar illegale status is het echter niet mogelijk om aan het eindexamen deel te nemen.&nbsp;&nbsp;

In 2009 worden de ouders van Alisa en haar broertje en zusjes uitgezet naar Kosovo, terwijl zij alleen in Nederland achterblijft, illegaal, zonder verblijfplaats en sociale voorzieningen. Na één dag wordt het gezin Cuuna echter weer naar Nederland teruggestuurd en begin alles van voren af aan.

Alisa klopt voor hulp aan bij instanties als Unicef en Defence for Children, organisaties die opkomen voor de rechten van kinderen. Of het geholpen heeft kan niet met zekerheid vastgesteld worden, maar uiteindelijk mag de familie Cuuna vanwege het kinderpardon in Nederland blijven. Alisa is haar ouders dankbaar voor het besluit dat ze ooit naar Nederland gegaan zijn. Ze is niet meer stateloos en heeft na 23 jaar een paspoort. Ze studeert in 2018 af aan de toneelschool in Groningen en behaalt in 2024 haar Bachelor of Fine Arts.&nbsp;

Alisa’s jeugdervaringen hebben er mede toe geleid dat zij in 2021 de stichting Power of Choice heeft opgericht. Deze heeft als missie onderwijs bij minderheidsgroeperingen te bevorderen. Daarnaast stimuleert de stichting participatie en integratie van kinderen in de Nederlandse samenleving met de focus op cultuur en identiteit. In 2023 brengt de stichting het boekje over Naan uit. &nbsp;

Bij de keuze van projecten voor de stichting heeft Alisa veel aandacht voor de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal over de moord op de Sinti en Roma, ‘de vergeten Holocaust’, moet doorverteld worden, vindt ze. Ook omdat Sinti en Roma nog steeds vaak negatief in de media komen, de vooroordelen zijn hardnekkig. Veel jongeren waar Alisa mee samenwerkt vinden het moeilijk om te zeggen dat ze Sinti of Roma zijn. Alisa spreekt hierbij ook uit eigen ervaring, ook zij heeft haar Roma achtergrond in haar jeugd een tijdlang verzwegen.

<blockquote>“Het is niet goed als je je afkomst moet ontkennen. Je ontkent je identiteit met zijn normen en waarden.”</blockquote>

Nu draait Alisa het om: ze gebruikt dat wat ze heeft meegemaakt in haar werk als theatermaker en actrice. Zo ook in haar theatermonoloog ‘Lieve Settela’. In dit theaterstuk worden de levens van Settela Steinbach en Alisa naast elkaar gelegd middels een briefwisseling. Settela, een Sintezza, is het meisje met de hoofddoek op het filmfragment uit 1944 in kamp Westerbork dat ingeklemd tussen twee schuifdeuren van een goederwagon naar buiten staart. De trein staat op het punt te vertrekken naar Auschwitz.&nbsp;

De fictieve briefwisseling begint als Settela negen jaar is en in Limburg woont. Ze wisselen ervaringen uit en worden vriendinnen. Beiden komen uit een goed en warm gezin, waar het veilig is. Ze delen leuke dingen met elkaar. Maar op een zeker moment verandert het leven totaal: er gaan geruchten over mannen met zwarte laarzen die hen (de Sinti en Roma) willen oppakken.&nbsp;

Het stuk eindigt met Settela die uit de treinwagon kijkt naar een hond en zegt: ‘Ik kijk naar de hond, ik wil die hond zijn. Ik wil buitenspelen. Ik ben bang.’ Met een klap worden de wagondeuren dichtgeschoven en vergrendeld. Alisa tot slot: ‘Jij, Settela, woont in mij. Ik neem je mee op mijn reis. Jij bent mijn fundament en inspiratie om te kunnen zijn wie ik ben.’ &nbsp;<figure class="image image_resized" style="width:50%;"><img src="https://kenniscentrum.kampwesterbork.nl/HttpHandler/icoon.ico?file=17618766"></figure>

Voor Alisa was een briefwisseling tussen haar en Settela Steinbach als theatrale manier om haar verhaal te vertellen, een logische. Ze ziet parallellen tussen beide levens: Settela was net als haar een kind en wilde leven. En waar Settela in Westerbork terechtkwam daar verbleef Alisa als tienjarig meisje jarenlang in de asielprocedure, zonder verblijfsvergunning. Heel andere levens, maar toch ook weer gelijk. ‘Je voelt je niet gewenst en dat is heel erg. Lieve Settela is daarom een project dat dicht bij mijn hart ligt. Het werken eraan heeft me geheeld”.

Alisa hoopt dat het verhaal van Settela meer bekendheid krijgt. Ze trekt met haar voorstelling langs scholen in Nederland, zodat volgende generaties kennis kunnen nemen van deze geschiedenis en zíj vrijer kan bewegen in een wereld die zo behept is met vooroordelen.

RaphaëlRofessa

Raphaël
Rofessa